Versterkt Vrouwelijk Talent

Van begin tot eind sleept Fawzia Koofi, de populairste politica van Afghanistan, je mee door haar onvoorstelbare leven. Het is een persoonlijk verhaal over hoe Koofi (1975) opgroeide in een politieke familie, die alles verloor tijdens de chaos die ontstond na de terugtrekking van de Sovjet-Unie uit Afghanistan in 1989. Zij wist op te klimmen tot de eerste vrouwelijke vicevoorzitter van het democratisch gekozen Afghaanse parlement. Alle terreur van de Taliban ten spijt.

De liefde voor het land Afghanistan is voelbaar. En het feit dat de Taliban niet alleen de vrouwen, maar het hele volk (heeft) onderdrukt, doet je al gauw denken aan Tweede Wereldoorlog taferelen.
Daarmee groeit mijn sympathie voor deze cultuur. Met name doordat Fawzia ook duidelijk uitlegt waarom bepaalde normen en waarden bij hen gelden en dat zij snapt dat sommige dingen voor westerse vrouwen onbegrijpelijk zijn.

De onzekere situatie die zij elke dag onder ogen moet zien, nu zij als eerste vrouw vicevoorzitter van het parement is, heeft haar ertoe gebracht om elke keer als zij op een binnenlandse reis gaat een brief te schijven aan haar dochters (nu 10 en 12 jaar oud). Omdat ze nooit weet of ze wel terug zal keren. Elk hoofdstuk van het boek begint met zo'n brief, waarin Fawzia haar dochters haar visie geeft op de Afghaanse samenleving, politiek en mensenrechten, met name de rechten van vrouwen. In de hoofdstukken zelf vertelt ze haar uitzonderlijke levensverhaal.

Mede door het aangrijpende verhaal is het moeilijk om haar liefde voor haar cultuur te kunnen begrijpen. Maar zij legt deze liefde en trouw aan haar cultuur met zoveel kracht uit, bijna idealistisch. Haar beelden over de toekomst van Afghanistan, een van de meest corrupte landen, berusten ook op idealistische dromen. Ik hoop voor Fawzia dat haar dromen ooit mogen uitkomen.

Titel:  Brieven aan mijn dochters
Schrijver:  Fawzia Koofi
Uitgeverij: Uitgeverij Balans
ISBN nr: 978-94-600-3329-2
Prijs:  €19,95