discover it, share it, show it, enjoy it

Moeilijk hoor. Ik begrijp het volkomen die dubbele emoties.
Aan de andere kant, hij weet toch wel dat als hij de kleine niet erkent, eigenlijk geen recht tot spreken heeft?
Het is jouw goede wil in feite dat hij de kleine mag zien.
Maar Aron heeft er natuurlijk niet om gevraagd en het zou toch wel leuk zijn als hij een vader had, die hem zo vaak als hij kon bij hem kan zijn.
pff
Kan je niet een keer met hem om de tafel om je twijfels te bespreken en hem voor het blok zetten dat hij toch een keuze moet maken.

En je schuldgevoel?
Dat hoort helemaal bij het moederschap! Dat is heel normaal.

Misschien wordt het wat gemakkelijker als je Aron centraal stelt. Natuurlijk heb je je eigen gekwetste en boze gevoelens, die er mogen zijn. Maar het belangrijkste is: wat is goed voor Aron?

Je hoeft hem nooit meer te mogen, maar voor Aron is het belangrijk te weten wie zijn vader is. Zelfs als dat een onbetrouwbare, vervelende vader is. Uiteraard moet Aron wel beschermd worden tegen lichamelijk of psychisch geweld. Maar een gezamenlijk ouderlijk gezag is wat anders! Alshij zich echt zo onbetrouwbaar opstelt en zo af en toe eens binnen loopt, denk ik dat je misschien beter af bent om het gezag op je te nemen. Anders moet je hem steeds bij alles betrekken, terwijl het hem misschien niet eens interesseert. Het is verstandig om hier goed over te praten met een hulpverlener die van wanten weet.

Ik wens je veel wijsheid.

Nellie Timmermans
Interpunctie - Veghel

Ik denk dat het meer een kwestie is wat de vader wil op dit moment. Uit je woorden begrijp ik dat deze persoon niet wil vaderen en zelfs twijfelt of hij de vader is.
Nogal beledigend naar jou toe maar los daarvan; wil je zo'n man wel in het leven van je zoon.

Mijn raad is; laat het los. Je hoeft het nu niet direct op te lossen, besluiten te nemen of verantwoording af te leggen.
Je zoon beseft nu nog helemaal niet wat er speelt, dus neem de tijd die je nodig hebt om je verdriet en boosheid te verwerken.

Veel sterkte

Lijkt me een goed plan dat loslaten. Als ik het goed begrijp hoef je nu nog geen beslissing te nemen. Op het moment dat het nodig is kun je nadenken over welk besluit je nemen wilt.

Doe wat op dat moment goed voor je voelt. Wanneer je je beslissing daarover neemt vanuit liefde in plaats vanuit angst doe je vanzelf al het juiste.

Veel succes.

Denise Boomer
www.dekersenboom.nl

Vijf jaar geleden stond ik voor hetzelfde dilemma. Met een bio-vader die duidelijk alle verantwoordelijkheid afschoof en mijn (en zijn) dochtertje niet wilde erkennen.
In die situatie heb je te maken met twee dingen waarmee hij wel/niet een rol kan spelen in het leven van je kind.
1. Een betrokken en mede verzorgende rol. 2. Een rol als 'mijn kind weet in ieder geval wie de vader is'.

Als het eerste er niet in zit, mag je blij zijn als hij z'n kind niet erkent, want dan heb jij volledige zeggenschap en ben je niet afhankelijk van een ander.
Voor het tweede heb je niet veel van hem nodig, behalve dat hij de afspraak wil maken om om de zoveel tijd z'n gezicht te laten zien. En als dat pas vanaf het tweede jaar is, is dat vroeg genoeg is mijn ervaring.

Bij ons werkt dat laatste heel goed. Mijn dochter weet wie haar vader is en kan daar trots en vol zelfvertrouwen over vertellen. Eens in de maand komt hij langs bij ons en daar doet hij op zijn manier echt z'n best voor.
En ik heb hem niet nodig om samen met mijn dochter een stabiel en positief gezinnetje te hebben.

In de toekomst zien we weer verder, want het dilemma zal altijd blijven.
Maar een afwezige vader is lang niet altijd de schuld van een wraakzuchtige moeder.