Versterkt Vrouwelijk Talent

Aaaarch… ik weet het allemaal niet meer… gaat het welbevinden van mijn kleine man Aron vóór die van mij? Ja… zegt mijn goede-moeder-geweten… Nee, zegt de realiteit. Ik ervaar het als alleenstaand moeder als een grote verantwoordelijkheid met weinig ontspanning om een baby van 9 maanden continu om me heen te hebben. Ik voel dat ik toe ben aan rust.

Even geen zorg voor de kleine, die het overigens geweldig doet. Met 9 maanden slaapt hij ein-de-lijk door, slaapt nu op zijn eigen kamertje (daar had ik geloof ik meer moeite mee dan hij J), heeft inmiddels 4 tandjes, gaat zelf staan en loopt al aan de hand. Tot zover de resultaten waar ik als moeder trots op ben. Naast het feit dat het gewoon een heel blij kind is.

Maar bij mij is het andersom. Slaapt Aron eindelijk door, ik lig gemiddeld 2 maal per nacht wakker. Duh. Ik begrijp er niets van. En ja, ik ben blij met zijn enorme sprongen, maar ik zie mezelf minder en minder gelukkig worden tussen de 4 muren van mijn huis. De slaapjes van meneer regeren mijn dagschema, wat ons twee maal per dag een kort uitje naar winkel of bezoek gunt. Klaag ik? Misschien wel. Daarom baalde ik des te meer toen mijn oppas-to-be aangaf toch niet twee dagen per week te kunnen zorgen voor kleine man Aron, met die aangescherpte regels van Den Haag inzake gastouderschap. Hmpf… en nu?

Toevallig (wat is toeval anyway), kreeg ik van het kinderdagverblijf waar ik al 1,5 jaar sta ingeschreven een brief dat er plaatsen waren vrijgekomen. ‘Dat nooit’, zei ik tot een maand geleden. Thuis is de beste plek voor mijn mannetje. Maar nu ik weer heel erg aan wat meer tijd voor mezelf toe ben, lijkt mijn persoonlijke moraal ver te zoeken. Gisteren de stoute schoenen aangetrokken en naar het kinderdagverblijf getogen. Mijn mond viel open van verbazing… maar maximaal 15 kindjes, 3 leidsters, 3 goed ingerichte slaapkamertjes.. ik wist niet wat ik zag. En ben om, geloof ik.

Schuldgevoel slaat natuurlijk direct toe. Zou ik mijn mannetje, zorgvuldig thuis in rust en reinheid grootgebracht, 1 of 2 dagen per week toevertrouwen aan de zorg van ‘vreemden’? Ik dub nog even, heb tot aanstaande maandag de tijd om te reageren. Maar ik voel dat ik toe ben aan rust. Ruimte voor mezelf. Even niets doen, naar de masseur, de pedicure of lekker shoppen. Of mijn ondernemingen weer een douw geven. September staat lekker vol met boekingen voor mijn waarzeg-act, maar wil graag ook weer wat communicatiewerk doen (redactie, copywriting… wie weet er wat?). Kan lekker thuis.

Wat me opvalt is dat moederschap en ondernemerschap op zich goed te combineren is. Het is wel een hoop geregel (en moet soms van mijn geloof afstappen), maar het is te doen. Sowieso is de zegen van moederschap dat ik geen tijd meer heb om me zorgen te maken. De kleine man houdt me in het NU, geen tijd meer om naar mijn mooie navel te staren. Maar het dilemma over wie eerst komt, blijft me bezig houden. Een gelukkige moeder maakt een gelukkig kind, of andersom? Ik verneem heel graag jullie ervaring, tips en advies!