Versterkt Vrouwelijk Talent

Afgelopen week was de zesde levensweek van mijn kleine man. De week waarin pasgeboren baby’s het meeste huilen, maar die van mij eindelijk zijn rust vond.. in de draagdoek. Maar tegelijkertijd was het een week vol stress en onzekerheid. Afgelopen dinsdag kwam alle ellende eruit: voor mij hoefde het allemaal niet meer. Ik was oververmoeid en overspannen en manlief vond het nodig om me op zijn eigen onorthodoxe manier eruit te trekken… wat natuurlijk niet lukte. Jankend gaf ik aan dat het voor mijn allemaal niet meer hoefde, dat moederschap, met geen moment meer voor mezelf.

Het begon vorige week al met een avontuur op de A4. Nietsvermoedend reed ik na het klasje ‘babywearing’ (http://www.babywearingcenter.com/) van mijn goede vriendin Sabina de snelweg op rond de klok van vier. In mijn tijd als loonslaaf (alweer tien jaar geleden) begon de file zo rond de klok van vijf. Tijd voor een update dus, want ik knalde pardoes de file in. Met een mannetje achterin die honger had. En ik maar denken dat ik dat thuis wel kon doen. Niet dus. Zo kon het dus dat ik compleet gestrest kleine Aron de borst gaf, op de vluchtstrook van de A4. Zijn gejammer was niet meer aan te horen, dus ik gebruikte het extra stukje asfalt waarvoor het bedoeld is: noodgevallen. En ja, een klein mannetje dat zijn longen uit zijn lijf schreeuwt is in mijn optiek een noodgeval. Nadat ik uiteindelijk een afslag eerder nam in de hoop eerder thuis te zijn kon ik even doorrijden en viel meneer in een lange slaap. Hij wel. Ik zat uiteindelijk drie uur in de file voor een stukje van dertig kilometer. Lang leve de auto!

De volgende dag reed ik er met mijn stomme kop weer in, maar gelukkig maar voor een minuut of twintig. De adrenaline en cortisol gierden weer door mijn lijf. Wat een stress. En dan moest ik ook nog ‘mijn’ vrouwengroep leiden. Dat bleek uiteindelijk het beste wat ik mezelf die avond kon geven, ik tankte helemaal bij. Maar manlief zat vier uur met een brullend kind, de arme donders. Ik voelde me zoooo schuldig! De innerlijke boodschap die ik mezelf gaf was die van: als ik wat voor mezelf doe dan gaat dat ten koste van anderen. Tja…

Het absolute dieptepunt was het optreden dat ik zaterdag moest verzorgen met mijn Theater van de Waarheid, waarmee ik de tarotkaarten lees op evenementen. Mijn kleine man verbleef bij een vriendin die om de hoek woonde vanwaar ik moest optreden. Goed geregeld, dacht ik. Maar ik voelde me zo beroerd die avond! Hoe kon ik dit nu doen, mijn mannetje alleen laten bij voor hem wildvreemden! Schuldgevoel was toch wel het leitmotief van de week. Eenmaal uitgewerkt wist ik niet hoe snel ik weer bij mijn vriendin moest zijn. Aron had het goed gehad, maar moeders was helemaal van slag.

De vraag die ik me nu stel is: is moederschap te combineren met werk? Nee. Voorlopig even niet. Aron is nog veel te klein, en ik ben nog te onzeker. Geen wonder dat de meeste vrouwen gemiddeld drie maanden wachten met werken na bevallen. Ik dacht dat ik dat wel even kon.

Moederschap is iets magisch. En iets slopend de eerste paar weken (en maanden?). En het haalt shit naar boven die ik als moeder nog in mijn rugzakje heb. Maakt werk gelukkig? Nee, nu niet. Maar dat is een kwestie van tijd, hoop ik :-)