Versterkt Vrouwelijk Talent

In de afgelopen weken heb ik lopen tobben, op zoek naar een nieuwe balans als moeder. De hormonen zijn nog steeds niet bedaard en ik voel me een beetje in-between. Tussen moederschap en ondernemerschap en tussen natural parenting en old skool opvoeden.

Om met de eerste te beginnen... Voelde optreden in week vijf na de bevalling nog als ontaard moederschap, nu in week tien sta ik - moet ik eerlijkheidshalve bekennen - weer te popelen om aan die nieuwe klus voor drie dagen per week te beginnen. Het kan blijkbaar verkeren, als kersverse moeder. Wat de ene dag waar is, kan de volgende dag een leugen blijken. Welkom in mijn wereld.

Want zo'n afhankelijk kleintje is natuurlijk helemaal lief en schattig, maar als hierdoor mijn wereld niet groter wordt dan het dagelijkse uitje naar de supermarkt, dan ben ik als ondernemende vrouw behoorlijk uit mijn doen. Stukje bij beetje leer ik mijn kleine mannetje los te laten, en hem af en toe aan de goede zorg van oom of tante toe te vertrouwen. Zolang blijkt dat hij het goed doet, voel ik me reuze prettig om weer tijd te hebben voor mezelf en dingen te doen waar meer van me wordt gevraagd als een volle borst, een hoge kirrende stem en onvermoeide zorg voor vieze luiers en ontroostbaar lijkend verdriet.

Niet dat het me tegenstaat. In tegendeel. Ik verbaas me over mijn flexibiliteit in de schijnbaar niet ophoudende gebroken nachten (meneer presteert het nog steeds om elke twee uur om voeding te vragen) en af en toe ontroostbaar verdriet als hij oververmoeid is. Huilen doet hij gelukkig toch al steeds minder, zeker na het bezoek dat ik met hem bracht aan de osteopaat. Sterker nog, zijn lachspier is tot volle ontwikkeling gekomen en ik geniet van elke lach die ik krijg. Zelfs mijn grootste chargrijnige bui verdwijnt als ik die zie. Het cliche is waar, moet ik bekennen.

Maar het blijft zoeken naar balans bij het 'opvoeden' van kleine Aron. Moet hij nu in zijn eigen bed slapen en af en toe maar flink huilen, in rust en regelmaat, zoals wordt gepredikt volgens old skool-methode, of moet ik hem juist bij me dragen in de draagdoek, naast me laten slapen in het grote bed en huilen zoveel mogelijk voorkomen? Ik wist het op een gegeven moment niet meer. De tarotkaart die ik vorige week trok, bracht me weer bij mijn waarheid: luisteren naar mijn innerlijke stem. O ja. Elke vrouw 'weet' wat goed is voor haar kroost. Ook ik. En daar heb ik dan ook nog wel eens strijd over met manlief. Maar ik volg mijn gevoel. En dat blijkt bij het opvoeden een feilloos instrument.

Hoera