Versterkt Vrouwelijk Talent

Tja, en dan ben je ineens moeder… en realiseer ik me dat dit prachtige, hulpeloze schepsel compleet afhankelijk van mij is, voor pakweg de komende 18 jaar. Dat wordt een lastige, voor deze vrouw die onafhankelijkheid en vrijheid hoog in het vaandel heeft staan. Dat hadden ‘ze’ er niet bij verteld bij het babypromotiebureau…  

De angst slaat me om het hart. Net als de totale onzekerheid en onkunde die me overvalt. Dit slimme meisje, wat normaal altijd de antwoorden heeft, voelt zich voor het eerst compleet incompetent en oerdom. Niet in de laatste plaats lichamelijk, door de oorlogswond die mij het bewegen schier onmogelijk maakt. Een snelle bevalling is leuk, maar de complicaties minder. Met een blauwe plek zo groot als een tennisbal onderaan mijn linkerbil kan ik amper zitten of prettig liggen. Zwalkend aan de arm van de kraamhulp beweeg ik me tussen slaapkamer en badkamer, de wereld zal niet groter voor me blijken de komende zeven dagen.  

Daarnaast is mijn lichaam haast publiek domein geworden. Er wordt gesjord aan mijn melkfabriekjes om toch maar de juiste greep te pakken te krijgen en mijn mannetje optimaal te laten drinken. Hij laat zich niet van de wijs brengen, moeders wel. Lijdzaam laat ik alles toe, zelfs dat mijn poes wordt opgewaardeerd tot ‘kijkdoos’. De kraamhulp kijkt tweemaal daags, temperatuurt me en neemt mijn hartslag op, de verloskundige is hevig geïnteresseerd in mijn ‘onderkantje’ (wat een term) en de aanwezige stagiaire doet ook alsof ze nooit wat anders heeft gedaan in haar leven; de meest intieme delen van een vrouw bekijken alsof ze  een Renoir bekijkt. Hmmm, so much voor lichamelijke integriteit… 

Bang voor de bevalling was ik niet, ook niet voor de pijn. Ik vertrouwde erop dat moeder natuur haar werk zou doen. Wel was is bang om nooit meer fatsoenlijke seks te hebben, na het compleet uiteenrukken van het lekkerste plekje van mijn lijf. Toegegeven, de eerste dagen leek het er inderdaad erg op dat dit inderdaad het geval zou zijn. Een grote zwelling aan mijn bil die van blauw tot zwart kleurde, twee (gelukkig zeer bescheiden) hechtingen, lippen als die van wijlen Lola Ferrari, een ontsteking en als toegift een prachtig trosje ‘aardbeien’. “Dat komt nooit meer goed”, dacht ik.  

Dames, voor degenen onder jullie die nog twijfelen… het komt gelukkig weer goed. Twee weken na ‘levering’ voelt het weer alsof het van mezelf is, en kan ik zelfs plezierige aanraking weer dulden. Het werkt allemaal nog, GEWELDIG! Lichamelijk gaat het herstel erg voorspoedig. Mijn lichaam heeft een enorme veerkracht en daar ben ik trots op. Ook de kilo’s vliegen eraf door tekort aan slaap, een mannetje wat me leegzuigt (1000 calorieën per dag, een echt crash dieet) en tijdgebrek om fatsoenlijk te eten. Van 77 kilo in drie weken naar 66 kilo… dat is nog maar 2,5 kilo van het startgewicht verwijderd. Mijn lichaam voelt heel zacht en ben nu zelfs in het bezit van twee schattige ‘love-handles’… vind manlief helemaal niet erg. 

De roze wolk is totaal aan mij voorbij gedreven geloof ik. Op dag drie en vier krijg ik de beroemde kraamtranen. En helaas zijn die niet zo snel weer weg. Nu kan ik af en toe zo labiel als een hardgekookt ei op een marmeren plaat zijn.. . de hormonale veranderingen, het totale gebrek aan slaap en eetlust maken dat deze normaal zo opgewekte, sterke en positieve vrouw verandert in een licht labiel monster. Manlief-rots-in-de-branding weet niet wat hij aanmoet met al deze emoties en schudt meewarig zijn hoofd. Maant me toch vooral mijn verantwoordelijkheid richting mijn mannetje te nemen. Makkelijker gezegd dan gedaan.  

Mijn opdracht is om vooral voor mezelf te blijven zorgen, niet teveel te willen (zoals op dag 10 met manlief en kind naar Amsterdam togen en uit eten gaan…) en het ritme van het mannetje te volgen. Het leven is opeens erg overzichtelijk, en ik ben al blij als ik op een dag de vaatwasser kan uitruimen, de wasmachine kan vullen en een stukkie kan schrijven.

Wat een leven…  dat lees je niet in het materiaal dat het babypromotiebureau uitgeeft. Gelukkig gaat de kleine man groeien, en krijg ik langzamerhand mijn emoties wat meer in de hand. Wordt het misschien toch nog een roze wolk? Ik hou je op de hoogte!