discover it, share it, show it, enjoy it

Bij deze mijn laatste column voor Female Factor. Vanaf het begin heb ik deze mooie website zien uitgroeien tot de inspirerende community voor vrouwen die het nu is. Pet je af Anja! Ik zal vast zo af en toe nog wel een blogje plaatsen. Liefs Joyce ----------------------------------------------

Moe Tja, het zat er wel in. Moe! Tergend, slepend tot in mijn tenen Moe. Verzetten werkte nog een tijdje maar zelfs verzet was te vermoeiend. Lastig toch om toe te geven dat als er ineens zoveel in je leven gebeurd dat het gewoonweg logisch is dat een mens even op adem wil en mag komen. En op dat mogen zit dan bij mij in ieder geval vaak wel de nodige weerstand. Daar eindelijk aan toegeven is echt een verademing. Want er komt een zeker punt waarop je je beseft dat in het zelfde tempo door blijven gaan zal maken dat je regelrecht op een burnout gaat afrennen. Soms zijn er momenten in het leven dat je gewoonweg even niet stil kunt staan, ookal zegt het seizoen dat het wel tijd is. Maar als dat moment voorbij is dan voelt het erg belangrijk om er alsnog wel even de tijd voor te nemen. De 12 dagen vanaf midwinter zijn daarin jaarlijks erg belangrijk. Deze 12 dagen van stilte en rust niet in acht nemen maken dat je daar het gehele jaar door last van kunt houden. Maar goed, soms bepaalt het leven dus anders, zie vorige column. Dus heb ik besloten dat ik deze week vakantie heb. Een week voor mezelf, al mijn afspraken afgezegd. Mijn favoriete series kijken op mijn laptop in bed, wandelen in de prachtige omgeving, genieten van stilte zodra die voorhanden is, voelen hoe ik bij mezelf kan blijven in de dagelijkse kinderchaos, RESPECT voelen voor alle moeders ter wereld. Weer voelen wat mijn behoeftes zijn en die uitspreken en vooral alle ruimte innnemen die ik nodig heb. De vermoeidheid was zo sterk dat ik zelfs geen zin meer had om geluid te maken, zelfs inademen voelde als teveel. Dus ben ik gaan mediteren op 'het nemen van pauze's en ben me met mijn dagelijkse klankoefeningen, die begonnen te voelen als werk, gaan focussen op stilte. Niet meer doen dan tijd nemen om te luisteren en vandaaruit te focussen op mijn uitademing, wat ervaar ik in mijn lijf, wat wil er worden uitgeademd, wat dient mij niet meer. Binnen no-time voelde ik een enorme behoefte om klank te maken, behoefte aan aktie. De grote kunst is nu om alle energie die ik weer in mezelf voel opborrelen niet direct om te zetten in actie maar deze te containen, bij me te houden. Net zolang todat ik mijn reserves weer aangevuld voel. Het gevolg is dat ik warm en borrelend rondloop, soms wat onwennig omdat ik gewend ben dit energieke gevoel direct weer uit te geven. Zodra mijn lichaam zich ook maar een beetje moe voelt ga ik even slapen, luister ik naar de stilte om mij heen of zoek de stilte op. Apart toch hoe plezier, passie en enthousiasme een mens blijkbaar kunnen uitputten. Het is alsof ik een stuk in mezelf aan het temmen ben. Als het paard van Artemis, de maangodin van februari, dat zich al langzaam begint aan te dienen. Nog in de energie van Hekate die weet welke kant ze op wil maar nog energie blijft verzamelen op de driesprong. Waarbij het nu al weer begint te borrelen en bruisen in mij dat ik mijn mooie manuscript over deze godinnenkrachten in ons toch echt wil gaan uitgeven. Hm, ik weet in ieder geval nu weer waar ik mijn krachten voor aan het verzamelen ben. Lorelei die weer staat te trappelen, een prachtig geillustreerd boek met een cd vol mooie visualisaties en een cd met de door mij gecomponeerde en uitgevoerde muziek. Mijn nieuwe workshopprogramma en mijn opleiding voltooien zodat mijn praktijk als soundhealer en stemcoach verder kan groeien. En dat alles vanuit gemak, mijn commitment voor dit jaar. Leuke lessen worden dat weer, ik voel het nu al ;-) Het leven is leuk! :-) Vind je het overigens leuk om maanlijks mijn column, en meer, te lezen dan kun je je ook opgeven voor mijn nieuwsbrief: http://www.livinart.nl/nieuwsbrief/nieuwsbrief.html