look great, do good, work smart, live well, feel loved

De valkuil is altijd daar. Die arrogante valkuil die gaat over 'Ik heb mijn leven totaal onder controle'. Ik stink er maar al te vaak in. Net 5 maanden gesetteld in een prachtig boerderijtje als huisoppasser op een bijpassend prachtig landgoed. Voorlopig lijkt er niet veel schot te zitten in de verbouwingsvergunningen voor het gehele project. Ik woon dichter bij mijn Lief met zijn 4 kinderen. Conclusie: alles onder controle! Elke hoek mooi gemaakt, sfeervol. Net goed en wel gestart met mijn soundhealing-praktijk. Klaar om 2 weken vakantie te gaan vieren en lekker uit te rusten van noestige arbeid. Dien ik binnen twee weken uit mijn huis te vertrekken. Baf! Reden: omdat deze 'rare vrouw' 'schreeuwsessies' geeft. Voor de barones van wie het landgoed is ging dit toch echt te ver. Ikzelf bleef verdacht kalm toen ik het bericht vernam van het zich zeer ongemakkelijk voelend vastgoedbeheerbedrijf. Zoiets hadden ze nog nooit meegemaakt...iemand binnen twee weken vlak voor de kerst zonder waarschuwing vooraf op straat te moeten zetten. Ze hadden nog wel een alternatief voor me... de gevangenis in Zutphen. Ik toog daar nog vol goede moed naartoe, het ging tenslotte om het bijbehorend sportcomplex en niet om de isoleercel, al zou men daar beslist geen last hebben van mijn 'geschreeuw' ;-) Maar daar aangekomen zakte de moed mij toch volledig in de schoenen. Grijze betonnen wanden en een gelig systeemplafond staarden mij aan. Muren doordrenkt van mannelijke wanhoop en woede. Nu kan ik vaak overal wel sfeer in brengen maar hier gingen mijn handen toch niet van jeuken.

Teruggekomen heb ik rustig de tijd genomen om eens hartverscheurend te huilen. Een oeroud verdriet te voelen en te bevrijden wat gaat over weggestuurd worden omdat ik ben wie ik ben, doe wat ik doe. Nog even in een slachtofferig en jammerend "waarom moet mij dat nou altijd overkomen?" gezeten. En na dat 5 minuten te hebben toegelaten lag ik ineens over de vloer te rollen van het lachen. Ik kon ineens wel de humor inzien van het Universum. Dagelijks heb ik gezongen voor mijn plek op aarde. Om me heen de steun gevoeld van alle mensen die me liefhebben en waarderen. Mijn diepste wens weer durven voelen en geuit om bij mijn Lief en kinderen te wonen. Ons idee was dat dat nog wel jaren zou duren voordat de tijd rijp was aangezien zijn vrouw en moeder van de kinderen twee jaar geleden pas is overleden. Maar blijkbaar dacht het universum daar anders over ;-)

En nu woon ik dus samen. Met een beetje een aparte start, want mijn spullen staan nog in de gevangenis, die kan ik straks stuk voor stuk gaan bevrijden. We zitten momenteel middenin een verbouwing en slapen in de woonkamer. De opa van de kinderen overleed tijdens de kerstvakantie. En dat alles bij elkaar brengt je dan wel tot het besef dat je het leven helemaal niet onder controle hebt. Je hebt hooguit een soort stuur en een navigatiesysteem zodat je niet richtingloos en stuurloos door het leven gaat. Twee voeten om op te blijven staan en een open hart zijn ook erg handig. En wens je echt het leven te voelen tot in al je cellen dan kom je blijkbaar nog weleens voor verrassingen te staan. Vind je adelijke beren op je weg en wordt je er nogmaals aan herinnerd dat elke dag zomaar je laatste kan zijn. Een enerverende midwinter dus. Maar wel een hele liefdevolle. Ik voel me thuis, welkom, geliefd en ben klaar voor een bruisend 2010!