Versterkt Vrouwelijk Talent

Ja hoor, eindelijk… de roze wolk heeft na ruim 6 maanden toegeslagen. Ik ben verliefd! Op mijn kleine man Aron, welteverstaan. Sinds ik bijna geen borstvoeding meer geef (wat heel veel tijd scheelt) is het energiepijl omhoog geschoten en het humeur dito. De after bevallingsdip voorbij. Eindelijk. Waardoor ik mijn kleine man veel meer kan waarderen. Wat issie toch lief. Wat issie toch schattig!  

Getver, ik word echt zo’n ‘zeurende moeder’ die foto’s van haar kroost rond mailt. Ja, ook ik, die altijd zo af kon geven op het moederende volk, moet er ook aan geloven. En ik ben minstens net zo erg.  

En eigenlijk vind ik het helemaal niet zo erg dat die ‘grote klus’ zich nog niet heeft aangediend. Er zijn wel mogelijkheden voorbij gekomen, maar die gingen helaas niet door. Maar goed, is dat ‘helaas’ wel zo gemeend? Ik blijf ambivalent. Want voor de kleine man is het toch het beste in zijn eerste jaar zijn moeder om hem heen te hebben. En ik merk dat hij vóór alles gaat, ook voor die leuke uitnodigingen die ik krijg voor feestjes en dergelijke. Waardoor ik me heel erg asociaal voel. Was ik voorheen bijna niet thuis, nu ben ik zowat aan huis geplakt. En ik kan er goed mee leven. Maar de telefoon die voorheen vaak rinkelde, blijft angstvallig stil. Wat ook weer stof tot nadenken geeft. Als ik geen energie stop in mijn sociale netwerk, dan komt er ook opvallend weinig terug. Ach ja, de wet ‘you only get what you give’ gaat ook hier op. 

Moederschap is prachtig. En eenzaam soms. En eenvoudig. Maar soms ook heel ingewikkeld. Want ’s nachts doorslapen is er nog niet bij, helaas. Maar goed, ik ben al trots dat hij zomaar 7 of 8 uur achter elkaar kan pitten, en ik dus ook. En dubbel ook: want ik wil graag werken, maar ook Aron het beste geven wat hij kan krijgen… moederliefde!  

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik nog niet hoef te gaan werken en die keuze nog voor me uit kan schuiven. Maar eens zal ik er weer aanmoeten. Hopelijk pas ergens na de zomer. Is het mannetje goed geland en kan ik met een gerust hart weer uitvliegen. Tot die tijd ga ik inderdaad maar eens flink genieten van rust, mannetje, en mijn LAT-lief.