look great, do good, work smart, live well, feel loved

De beslissing is genomen, de verhuizing van plat, nat Nederland naar een kleine plaats op 1600 m hoogte in de Rocky Mountains met elk jaar meters sneeuw en hete droge zomers is een feit. Natuurlijk verwacht je grote veranderingen, nieuwe baan, vrienden, taal en huis, maar de verassingen blijken in de mondaine dagelijkse bezigheden te zitten.  Hoe regel je een telefoonaansluiting, elektriciteit en verwarming?  Je vraagt je nerveus af waarom je net gekochte tweedehands auto geen nummerplaten heeft, totdat het duidelijk wordt dat een nummerplaat hier bij een persoon hoort en niet bij een auto. Stoplichten staan voorbij het kruispunt, dus de gewoonte om bij de paal te stoppen zorgt ervoor dat je midden op het kruispunt staat voordat je je realiseert dat je net door rood bent gereden en er niets anders opzit om maar schaapachtig gas te geven en door te rijden (en je zeer dankbaar bent dat je naar een dorp bent verhuisd...)

Uiteindelijk moet er ook gegeten worden dus op zoek naar een supermarkt. Daar aangekomen parkeer je voor een gebouw zo groot als de Bijenkorf met winkelwagentjes waar je minstens een maand eten in kan stoppen. Het wordt al snel duidelijk waarom, pakken melk zijn 4x zo groot, de zakken chips bevatten genoeg voor dat familie feestje, en de lappen vlees zijn maatje weeshuis. Voordat je het weet staar je verbijsterd naar de rijen en rijen wasmiddelen, maar dat merk dat je al jaren gebruikt is er niet bij en dat merk dat je moeder gebruikt ook niet. Na verdere observatie blijkt dat je er geen een van herkent. Welke te kiezen? Prijzen verschillen nauwelijks en ze beweren allemaal dat ze je was schoon maken, dus uiteindelijk maar het pak met de leukste kleuren in de winkelwagen gemieterd. Dit verhaal herhaalt zich met het enorme assortiment aan spaghetti, suiker, melk, zeep, pindakaas en alle andere producten, althans,  als je ze kan vinden. Crème fraiche, tonijn in tomaten saus, zilveruitjes? Allemaal produkten die tot een verbaasde, ‘waar heeft U het over’ blik leiden op het gezicht van de schappenvuller.  Deze eerste bezoekjes aan de supermarkt  nemen eindeloos veel tijd in beslag en leiden elke keer tot een knallende koppijn. Die eerste maanden is ook veel eten in de afvalbak verdwenen en standaard recepten moesten worden aangepast aan nieuwe ingrediënten.

Deze ervaring  bevestigde weer eens dat we gewoonte dieren zijn. Wellicht soms uit luiigheid, maar meestal omdat het efficiënter is en minder energie kost. Zonder ons daarvan bewust te zijn nemen we veel beslissingen gebaseerd op eerdere ervaringen en kennis die we over de jaren heen vergaard hebben. Bovendien is de westerse cultuur enorm visueel ingesteld, dus je herkent de verpakking van de koekjes die je zoekt al van veraf zonder er over na te hoeven denken. Dit hele proces wordt op zijn kop gezet als het merendeel opeens niet meer toepasbaar blijkt in een nieuwe situatie. Het is vergelijkbaar met het leren van een nieuwe taal. Net als met het leren van een taal baart oefening kunst, is het soms uitermate frustrerend maar leidt het ook tot leuke nieuwe ervaringen. Ondertussen ben ik zo gewend aan de grote winkelwagentjes en brede gangpaden dat Albert Heijn nu aanvoelt als Madurodam, maar gelukkig kost het me geen enkele moeite de rookworst, basterdsuiker, vla of dropjes te vinden.