look great, do good, work smart, live well, feel loved

oh heftig Marian....

Ik ben sinds zondag een tijdelijk alleenstaande moeder, want mijn man ligt in het ziekenhuis.
Nu weet ik dat het van korte duur is en ik had altijd al respect voor alleenstaande moeders, maar het groeit bij de uur....

Sterkte ermee...

(en durf om hulp te vragen als het nodig is!!)

Tessa

Goh Marian, wat vervelend, tjsa ik vond het al zo rustig bij je maar dat verklaart een hoop. Neven a dull moment bij jou...al klinkt het toch allemaal heel rustig en bedanchtzaam. He lieverd, ik had liever een andere column van je gelezen. Over een paar weken is hier weer iets meer rust en kom ik weer een keertje jullie kant op om het uit eerste hand te horen en zien.

Hallo Mariyanna,

Ik ben binnenkort ook alleenstaande moeder, met 2 pubers!
Ik heb zelf de keuze gemaakt en stap genomen, maar het was niet makkelijk. Er zullen pieken en dalen zijn, maar uiteindelijk zal de "zon weer gaan schijnen"!
Ik wens je heel veel sterkte, geniet van je kleine mannetje, die zal je veel liefde en geluk geven.

Maaike

Ha Anja, begrijp je opmerking wel hoor. De boosheid is inmiddels wel wat gezakt, gelukkig. Want woede is als gif in mijn lijf, is ook niet goed voor de kleine jongen. Tis zo'n spagaat! Ik hoop je inderdaad snel weer eens live bij te praten. Liefs, Marian

Dag lief vriendinnetje
Mooi je verhaal zo helder te lezen.
Ik vind je een dappere, prachtige en krachtige vrouw.
Geniet lekker van de weergekeerde rust en dan valt alles op zijn plek.
Het gaat je lukken!!
xxx Joyce

Mariyanna,

Ik ben ook heel lang een alleenstaande moeder, en in het begin was ik echt niet zo dapper. In de periode voorafgaande aan de scheiding dacht ik dat ik het absoluut niet zou redden. Ik zag mijzelf niet als sterk, kundig, of whatever. In mijn eigen ogen was ik een grote mislukking. Maar goed, de scheiding heb ik doorgezet, en met angst en beven een leven opgebouwd met mijn twee kinderen. Nu, 12 jaar later, heeft de jongste net zijn Havo diploma gehaald, en heb ik het al die jaren hartstikke goed gedaan. Ik heb het echt heel gezellig met mijn kinderen en we hebben samen genoeg tegenslagen doorstaan zonder om te vallen.

Ik heb een langdurige relatie tussendoor gehad, maar die heeft geen stand gehouden. Pijnlijke breuk maar wel noodzakelijk en 'get myself up, brush myself down, and start all over again!!'

Hoop dat het je moed geeft om te weten dat deze, oh zo bange vrouwtje van toen, nu met trots kan terugkijken op de liefdevolle jaren met haar kinderen.

Geraldine

je verhaal ontroerde mij. En ik ben het met je eens, het is moeilijk om het in je eentje te doen. Ik had het ook graag gedeeld, maar binnen het huwelijk vond ik de last nog eigenlijk groter. Bottom line voor mij was dat ik geen goede moeder kon zijn omdat teveel energie in het worstelen over mijn huwelijk verloren ging. Eenmaal alleen kon ik me in elk geval concentreren op wat voor mij en de kinderen belangrijk was.

Hoi Mariyanna
Ik leef al 6 jaar als alleenstaande moeder en in eerste instantie is het wennen maar uiteindelijk vind je je eigen draai en heeft het ook veel voordelen.
Vorige week heb ik eindelijk eens mijn eigen blog online gezet. Dagelijks maak ik komische situaties mee waarmee ik misschien andere alleenstaande moeders een hart onder de riem kan steken.
Kijk maar eens op www.singlemother.nl

Sterkte!
En onthou dat wij vrouwen sterker zijn dan we zelf denken ;-)

Mireille

Ik ben een kind van een alleenstaande moeder.
Dus ik weet wat een alleenstaande moeder doormaakt.
Sorry, dat ik het zeg, maar je bent beter af zonder hem
Wat een dweil zeg.

En dat je het bij jezelf hebt gezocht is je niet kwalijk te nemen. Die stomme hormonen hebben je heel erg onzeker gemaakt. Een postnatale depressie is niet niks. De reacties te zien, kan je hier lekker van je afschrijven.

Dit is trouwens al het tweede bericht van je waar ik op reageer. Komt door je schrijfstijl. **duim omhoog**

Ben benieuwd hoe het nu met je is. Leek me de grootste ramp, die me kon overkomen toen ik net bevallen was. Mijn ex ging voor een knobbeltje aan zijn schildklier een paar dagen naar het ziekenhuis ruim 20 jaar terug en ik weet nog hoe dat voelde. Ik had toen een zoon van 2,5 jaar. Een echte lieverd, maar ik diep respect voor die vrouwen, die het alleen doen.

Liefs Helma