discover it, share it, show it, enjoy it

Mijn grootvader was een jager en belast met het in de hand houden van de hazenpopulatie in een gebied in West-Friesland. Zodoende hing er één of twee keer per jaar een haas aan zijn achterpoten te 'besterven' in onze garage. Na een paar dagen werd het arme beest naar de poelier gebracht en aten we die week een heerlijke hazebout. Anders dan met elke andere maaltijd was het altijd weer een verassing wie er een paar overgebleven kogeltjes zou vinden in zijn portie.

Toen ik opgroeide was ik één van de weinige onder mijn vrienden die ooit (één keer!) een vuurwapen van dichtbij had gezien. Vuurwapens waren verder geen deel van mijn dagelijks leven. Het was iets wat ik zag op televisie, in films, op het nieuws en meestal in het buitenland, en toen verhuisde ik naar Amerika... Niet zomaar naar een stad, nee, naar een kleine plaats in Montana. Om een idee te krijgen, Montana is grofweg zo groot als Frankrijk met het inwoneraantal van Amsterdam. Opeens waren zowel edelherten, beren, en adelaars, als bergen, sneeuwstormen, geweren en pick-up trucks deel van mijn dagelijkse realiteit. Een unieke, soort 'Twilight Zone' ervaring was om een Walmart (soort Hema) in te wandelen en dan tussen de Barbies, bezems en cd-tjes, kogels, pistolen en geweren uitgestald te zien. Ik heb met open mond, en ogen die maar met moeite in de kassen bleven, staan kijken hoe menigeen nonchalant een doosje kogels kocht alsof het een kopje koffie was, en ze vrolijk naast de waspoeder en coca cola in hun winkelwagentje donderden. Mijn volgende ervaring was in de lente toen we met een groep gingen kamperen in de bergen. Een aantal hadden vuurwapens meegenomen en al snel werd er een rij blikjes en flesjes neergezet op een omgevallen boomstronk.

Eerst was ik helemaal niet geïnteresserd om zelf de trekker over te halen, maar aangezien ik altijd zeg dat ik bereid ben alles te proberen zolang het geen schade aan anderen toebrengt heb ik uiteindelijk toch een geweer ter hand genomen, en vervolgens een pistool. Het was een vreemde en unieke ervaring, enerzijds enorm opwindend, maar anderzijds was het besef dat je iemand naar een andere wereld kan helpen met een klein gebaar van je vinger overweldigend. Uiteindelijk is dat het gevoel dat me bij is gebleven, en heb ik helemaal geen behoefte om het ooit weer te doen. Jagen is in Montana een zeer populaire sport en elke volwassen inwoner heeft het recht om één (gratis) wild te schieten per jaar. Elk jaar wordt er bepaald hoeveel 'tags' er worden afgegeven voor welk wild en nadat de aanvragen voor Montana inwoners zijn vervuld wordt de rest verkocht aan mensen die van buiten de staat komen. Uiteindelijk was het net zo 'normaal' om jachtgeweren te zien achter de bestuurders in trucks, bij mensen thuis en in de winkels als dat het was om adelaars in de boom in mijn achtertuin te zien zitten of van een vriendin te horen dat een beer acht van haar eenden uit de vijver had opgepeuzeld. Na de verhuizing naar Chicago 12 jaar geleden verdwenen deze aspecten van mijn amerikaanse leven naar de achtergrond, per slot van rekening is er weinig groot wild in een stad en de buurten met vuurwapens zijn vermijd je als het enigszins kan. Dat is tot afgelopen week, toen een kennis van mij, die voor een WWI oorlogsmuseum werkt, vrolijk mijn huis kwam binnen wandelen met een tas waaruit een M16 tevoorschijn kwam! Hij wilde de nieuwe scope laten zien die hij had gekocht. Wat ik nog het meest angstaanjagend vond was dat het wel een speelgoedwapen leek. Het zag er plastic uit en woog bijna niks. Het hele idee dat 'gewone' mensen vuurwapens bezitten is nog steeds een vreemde pil om te slikken voor mij. Het besef dat Jan Alleman een pistool uit zijn zak kan trekken is absurd en doodeng. Aan de andere kant weet ik dat er families zijn in staten als Montana die het financieel krap hebben en die de hele winter vlees eten van hun 1 stuk wild. De wild populatie wordt door de jacht ook in balans en gezond gehouden. Kortom, de discussie in Amerika over vuurwapens is gecompliceerd en dat zal nog wel jaren zo blijven.