discover it, share it, show it, enjoy it

Als alleenstaand moeder weet ik me aardig staande te houden, al zeg ik het zelf. Mannetje werd onlangs 1 jaar oud, een memorabel moment. Een vriendin gaf zichzelf spreekwoordelijk een medaille als deze mijlpaal werd bereikt. En dat begrijp ik, zelf ook moe(der) geworden, maar al te goed. Want het is me het jaar wel geweest. In de veeleisende nieuwe rol als moeder. Maar ook mijn oude glansrol als Drama Queen wist ik dit jaar geweldig uit te spelen. Heel vermoeiend. Het recyclen van oude shit, zeg maar. Joyce schreef er een mooie column over op Female Factor. Herkenbaar.

Zelfgecreëerd drama
Mijn moederschap valt af en toe zwaar, maar is draaglijk, ondanks het feit dat kleine man Aron al twee maanden kwakkelt met zijn gezondheid. Spugen, diarree, nu oorpijn met veel gehuil. Dahaag nachtrust. En het actuele dilemma: wel of geen Mexicaanse griepprik. Maar de gebroken nachten waren toch nog lang niet zo vermoeiend als het drama dat ik kan creëren met mannen. Om meer specifiek te zijn: met de vader van Aron. De tegenspeler in mijn drama. En dat drama vreet energie. Dat kan ik er nu niet bij hebben. Tijd voor verandering dus. Tijd om eens goed naar binnen te kijken wat ik hier zelf doe.

B-film
Uiteindelijk kan mijn tegenspeler er weinig aan doen. Per ‘toeval’ is hij in mijn B-film terechtgekomen. Arme donder. Hij is een goedwillende, goedbedoelende man die onze toekomst anders voor zich had gezien. Ik ook; ik wilde het dit keer helemaal goed doen, na alle voorgaande relationele missers. Ook ik had het plaatje van de perfecte happy family voor me.

Droom
Ik werd ingehaald door de realiteit. Onze karakters botsen (we willen allebei kapitein zijn), ik ben uiteindelijk erg gesteld op mijn eigen ruimte en eigen manier van doen en uiteindelijk verwacht ik iets anders van een man en een relatie. Jammer dat ik daar pas achter kwam nadat kleine Aron het levenslicht zag. Ik ben dolgelukkig dat hij er is, maar het inleveren van de droom van een gezin met deze man valt me zwaar. Een droom die heel erg hardnekkig blijkt te zijn. Een droom de blind is voor de realiteit.

Loslaten
Het lijkt zo’n makkelijk woord; gewoon ‘loslaten’. Tuurlijk. De droom van pappa-mamma-kindje zit sterk verankerd in mijn DNA. Overerft van de generaties voor mij en van onze calvinistische inslag van ‘het gezin als hoeksteen van de samenleving’. Natuurlijk is de wens Aron samen op te voeden met zijn vader totaal legitiem. Want het alleen opvoeden van een kind is niet alleen erg zwaar, maar ook eenzaam. En daarbij mist Aron nu een vaderfiguur om zich heen.

Schaduwkant
Het mocht helaas niet zo zijn. En tot een paar weken geleden stond ik nog steeds paraat om de gekoesterde droom te redden en te realiseren. De krijger in mezelf kende haar doel. Wat een geweldig bord heb ik toch voor mijn hoofd gehad. Leven in een droom, in een illusie. Als ik het maar hard genoeg wil, dan wil de andere partij op een gegeven moment ook wel. Eh… Ik acht mezelf een intelligente vrouw, maar als ik dit zo van een afstand bekijk noem ik het koesteren van de droom met deze man op zijn minst ‘onrealistisch’. Zonder mezelf te veroordelen natuurlijk, dat helpt ook niet. Het is gewoon bizar om deze schaduwkant van mezelf te mogen zien, erkennen en in het licht te zetten. De schaduwkant van het verlangende meisje met pitbull kwaliteiten. En de droom met deze man los te laten. Heftig zeg.

Phoe
Het is best confronterend om dit zo aan mijn computer toe te vertrouwen. Maar het moet er maar eens uit. Dan kan ik verder met mijn leven en zien hoe Aron’s vader en ik ons kunnen verhouden en liefdevolle en verantwoorde ouders kunnen zijn, zonder het gedoe van mijn relatiedrama. Dat hij de vader is staat nu onomstotelijk vast, de DNA-test liet slechts 0,000000001% ruimte dat iemand anders de vader van Aron kan zijn. Weer een zorg minder.

Verandering
Waar ik de afgelopen tijd me steeds meer van bewust ben is dat dingen (lees: relaties, situaties) continu veranderen. Niets staat vast, en de woorden ‘nooit’ en ‘altijd’ bezig ik al een tijdje niet meer. Want wat is er nu echt waar? Het Hier en Nu. En mede dankzij het prachtige mannetje word ik elke dag herinnert aan de realiteit. Dat hij er is, in al zijn vreugde en pracht, dat ik het goed doe als moeder, niet zo handig ben ik relaties en dat ik een geslaagd ondernemer ben die nog wel eens stoeit met de balans werk-moederschap-vrouw zijn. En daar mag ik trots op zijn. Met of zonder drama. Maar als ik mag kiezen (ja!) dan liever zonder.

No more drama for me (zong Mary J., leuk voor op de achtergrond)
Let’s get real!