Versterkt Vrouwelijk Talent

Sinds 6 november mag ik me ondernemende moeder noemen. Voor die tijd was ik voornamelijk ondernemer. Mijn vak? Communicatie. Mijn passie? Persoonlijke ontwikkeling. Zo kon het dan ook dat ik me ontwikkelde van tekstschrijver, projectleider internet, naar lichaamswerker (massage en reiki) en trainer/coach voor met name vrouwen. Daarnaast werk ik als ‘waarzegster’ met de tarot op feesten en evenementen.

Voor veel mensen teveel om in één werkzaam leven te proppen, voor mij een logisch gevolg van mijn ontwikkeling als mens. Tot nu toe was het allemaal goed te overzien en te beheersen. Maar sinds 6 november is mijn wereldbeeld en zelfbeeld totaal overhoop gegooid. De reden? De geboorte van mijn zoon Aron. Aan die dikke buik was ik inmiddels gewend geraakt de afgelopen 9 maanden. Maar enig zicht op wat er zou gaan gebeuren als de kleine er eenmaal was? Ik kon me er niets bij voorstellen. Wel had ik natuurlijk allemaal plaatjes van hoe het allemaal zou moeten zijn. De bekende ‘roze wolk’, het Grote Genieten, het verliefd zijn op je kind, de grote herkenning… de realiteit was voor mij een heel andere!

Toegegeven; echt naar de ware ‘verlossing’ kon ik niet toewerken, want met 3 uur was de kleine man geboren. Na een uur heen en weer pendelen tussen bed en toilet en anderhalf uur weeën opvangen in bad, vond manlief het wel een goed moment om de verloskundige te bellen. Ik klonk op dat tijdstip al als een walvis in nood, maar ik vertrouwde mijn lichaam niet. We konden de verloskundige toch niet voor ‘niets’ laten komen? Straks had ik nog niet één centimeter ontsluiting… ik schaamde me bij voorbaat al kapot. Maar nog 72 uur deze pijnscheuten opvangen kon ik me ook niet voorstellen.

Inmiddels had ik een intieme band opgebouwd met de badrand en gilde ik het uit. Toen kwam de persdrang en hield ik het helemaal niet meer. Ik kon toch niet persen als ik nog geen ontsluiting had? En omdat de verloskundige er nog niet was wist ik gewoonweg niet waar ik aan toe was. Pure Paniek. Gelukkig was daar mijn ‘rots in barensnood’ manlief om me bij de les te houden.

Toen na 20 minuten de verloskundige in mijn badkamer stond was ik inmiddels alle schaamte voorbij; naakt op handen en knieën probeerde ik de uitdrijving nog enigszins tegen te houden en schreeuwde ik het uit. Wat mij betreft had elke verloskundige er kunnen staan, als ik maar helderheid kon krijgen over de status van mijn ontsluiting. Strompelend bereikte ik mijn torenhoge bed en verloor ik bij het opstappen het vruchtwater. Alle ideeën en mogelijkheden die ik had bedacht en uitgewerkt (ik had voor manlief 3 pagina’s instructies gemaakt) tevergeefs… ondanks het prachtige bevallingsbad dat beneden klaar stond, het koffertje voor het ziekenhuis en de muziek die klaar lag voor bij de bevalling… werd het toch een standaard ‘horizontale bevalling’ vergezeld door bouwlicht in mijn slaapkamer.

“10 centimeter ontsluiting!”, riep de verloskundige triomfantelijk; “bij de volgende wee mag je een beetje meepersen”. Zo gezegd zo gedaan. Bij de eerste wee die zich aandeed stond het kopje al voor de helft recht uit mijn poes. Geen grootse emoties, maar vooral verbazing van over wat zich afspeelde met mijn lijf. “Kijk nou, kijk nou, mijn poes staat helemaal open”, schijn ik in al mijn verbazing te hebben geroepen. Zelf was ik nogal onder de indruk van mijn heldere geest. Met de volgende wee was zijn hele hoofdje er, en bij de volgende wee kon ik zelf mijn ventje oppakken en bekijken. Het hele proces had precies 18 minuten geduurd! Een enorme luide huil van zijn kant en verbazing van mijn kant. Was dit blauwe schepsel (dat verdacht veel op mijn vader leek), echt uit mijn buik gekomen? Tot het moment ervoor had er net zo goed een konijn uit kunnen komen. Maar nu hield ik een levend mannetje in mijn handen. De grootste deceptie was dat ik me realiseerde: Ik kén jou helemaal niet! Ergens had ik in mijn achterhoofd dat er direct herkenning en verliefdheid zou zijn.. Niet dus. Een hele rare gewaarwording.

Met een uur lag de kleine man te drinken aan mijn borsten, die zowaar hun functie naar behoren uitvoerden. Liefkozend had ik ze de afgelopen maanden respectievelijk ‘Campina’ en ‘Melkunie’ genoemd, maar met het grote vraagteken of ze wel zouden doen waarvoor ze bedoeld zijn. Ja dus. Weer een zorg minder.

Nog stuiterend van de adrenaline en endorfine bel ik mijn familie, die onverwijld op de stoep staat, net als de kraamhulp die door de snelheid van mijn bevalling pas een half uur na ‘levering’ arriveert. Type ‘kordaat’, die maar wil dat ik mijn bed uitga om te douchen. Ik niet, ik lig nog bij te komen van de overweldigende ervaring en de kleine aan mijn borst.

Een kind is geboren. Een moeder is geboren. In mijn columns zal ik mijn ervaringen als ‘zorgzame, moederende ondernemer’ uitgebreid uit de doeken doen.