Gisteren, tijdens een vrouwelijke netwerkbijeenkomst kwam het aan bod. Trots zijn. Je mag best trots zijn op wat je voor elkaar gekregen hebt en wanneer je dat uitstraalt zullen klanten je veel overtuigender vinden.
Ach dacht ik, ik ben super trots. Vorig jaar (2009) had ik niets en in januari (2010) kon ik al 35 relatiegeschenken versturen. Dat is toch best* knap.
Vervolgens kwam ik iemand tegen die vroeg waarom ik al zo lang niets van me had laten horen. Hij was immers een potentiële klant! Als ik toch zo met al mijn klanten omging..
Alle moed zakte me spontaan in de schoenen.
Niet alleen deze opmerking heeft me aan het denken gezet maar ook het voorgaande gesprek over trotse vrouwen. Zijn wij vrouwen zo onzeker of is het vooruitstrevend. Leggen wij onze lat steeds hoger en vergeten we hoe laag deze in het begin is geweest. En is het niet alleen maar goed dat we juist zo kritisch naar onszelf kijken. Dat dit ons juist onderscheidt van de man. Het woordje 'best' in een paar zinnen terug zie ik ineens staan en ik realiseer me dat niets goed genoeg is. Ik ben gewoon veeleisend in sommige opzichten. Ik zou kansloos een onderneming gestart zijn wanneer ik dit niet was.
Emotie, echt een vrouwending..