Versterkt Vrouwelijk Talent

Jij heb gezegd:)
Mooi dame, je zegt een heleboel raaks. Ik heb het net gelezen, toevallig heb ik de Volkskrant. Stond er wel van te kijken. Ik ben het er helemaal mee eens. Als je het zo lang probeert en het lukt niet moet je naar andere middelen zoeken. Ik hoop dat het quotum zo'n middel is.

Ik merk nu zelf met FemaleFactor hoe weinig 'rolmoddellen' ik heb of met hoe weinig vrouwen ik kan praten over hoe en wanneer investeringen doen en geld verdienen. Het is best cru dat zodra ik het over die onderwerpen wil hebben, en dat wil ik tegenwoordig best vaak:)), ik altijd in gesprek moet met de man/ vriend van mijn vriendinnen.

Mooi artikel Els.
Als ik als ondernemende vrouw vertel over female factor bijvoorbeeld op een verjaardag, dan krijg ik soms vreemde reacties, zoals:
"O ja, van die carriere vrouwen." "Nou ik ben ook de ladder op geklommen hoor...om de ramen te zemen."

Met andere woorden: het lijkt alsof huisvrouwen zich bedreigt voelen door vrouwen die werk op de eerste plaats zetten. En daarom worden deze vrouwen dan maar in negatief daglicht gesteld. Zodat de huisvrouw zich weer zeker voelt van haar keuze. Erg jammer.

Dit lijkt het op kreeften-syndroom:
In een mand vol kreeften kruipt 1 kreeft er bijna uit. De andere kreeften helpen haar niet ontsnappen. In tegendeel, zij trekken de kreeft terug. 'Wij geen vrijheid, zij geen vrijheid'. Zodat we allemaal hetzelfde lot delen op weg naar de pan met kokend water.
Vrouwen hebben er helaas een handje van om op deze manier te reageren op succes of andere keuzes van mede-vrouwen.

Ik sluit me bij je aan, maar zeg ik dan: als vrouwen moeten stoppen met het barbie-syndroom (leuk bedacht die houden we erin:-)dan moeten mannen ook ophouden met het Ken-syndroom!

Jou verhaal kan zo omgezet worden in The Ken story. Deeltijdwerken is taboe bij veel mannen en dus ook werkgevers. Zij worden opgevoed met: verantwoordelijk zijn voor het gezin en carrière maken. Dit geeft al aan waarom het zo belangrijk is dat we veel meer vrouwen-werkgevers nodig hebben. Ik schrijf bewust geen 'vrouwelijke' werkgevers omdat er niets vrouwelijks aan is, je bent gewoon werkgever, maar dit terzijde.

Vrouwen zetten zichzelf dus te veel aan de zijkant van het leven met het Barbie-syndroom. Het is dus inderdaad een goede zaak dat we vrouwen meer naar de voorgrond krijgen. Maar, dat doe je niet door alleen door de vinger naar vrouwen te wijzen. Ik zie het niet alleen als een vrouwen probleem. Zijn mannen niet mede-verantwoordelijk voor dat vrouwen evenveel kansen krijgen op de arbeidsmarkt of dat ze haar ambities kan waarmaken? Als je de deur alsmaar dichthoudt dan kun je bonken en schoppen tot je een ons weegt maar je komt er niet doorheen. Dat is volgens mij de reden waarom er zoveel vrouwengroepen het afgelopen jaar zijn ontstaan.
Vrouwen zoeken elkaar op, trekken zich als het ware terug en houden zo overtuigingen in stand.

Naast vrouwen vind ik dat we óók mannen moet confronteren met hoe zij het systeem/overtuigingen in stand houden.

Op persoonlijk vlak herken ik ook de reacties van Anja en het kreeft-syndroom. Nu ik bezig ben mijn bedrijf te professionaliseren (dus mijn nek uitsteek) maak ik de meest vreemdste 'dingen' mee. Mijn kop wordt er afgehakt en dat gaat ten koste van vriendschappen!

Natuurlijk zijn mannen mede verantwoordelijk. Maar met dat te zeggen, verandert er niets. Het verandert pas wanneer vrouwen ernaar HANDELEN dat hun mannen mede verantwoordelijk zijn. Zoals ik in jouw blog zag, constateer jij dat ook min of meer.
Uit onderzoek blijkt dat mannen makkelijker nee zeggen thuis (sorry schat, ik moet nog wat afmaken), en vrouwen eerder nee zeggen op hun werk (ik moet de kinderen ophalen). Vrouwen hechten aan de harmonie thuis, willen graag aardig gevonden worden door hun man. Mannen willen vooral aardig gevonden worden door hun werkgever.
Nu kun je zeggen: Dat zou anders moeten zijn, maar daarmee verander je het niet. Als vrouw verander je dat pas, als je zelf andere keuzes gaat maken en anders gaat handelen.

Hi,

Ik heb de discussie hierover op Pauw en Witteman gevolgd en ben tegenstander van een x%regeling in welke vorm dan ook, voor zowel mannen als vrouwen.

Er zijn inmiddels zoveel onderzoeken naar dit onderwerp gedaan, de een pleit juist wel voor een quotum, de ander ziet geen probleem omdat het percentage topvrouwen gelijk stijgt met het aantal vrouwen dat fulltime werkt etcetcetc.

Het lijkt mij handig dat vrouwen stoppen met elkaar de tent 'uitvechten', de mannen moeten volgens mij alleen maar vreselijk lachen om het hoge kippenhokgehalte in dit soort discussies en werkt alleen maar tegen de vrouwen.

Is het geen beter idee dat we met z'n allen, man en vrouw, toe gaan naar een andere maatschappij waarin iedereen die keuzes kan maken die hij of zij wil, zonder dat hieraan de nu altijd negatieve kaartjes hangen als: je bent een carrieretijger en zorgt dus minder goed voor je kinderen, je bent een huismoeder en dus draag je niets bij aan de economie/maatschappij, je bent een vader die 4 dagen werkt; wat een softie etcetcetc.
Dit vergt al heel wat effort om voor elkaar te krijgen want de vooroordelen over bepaalde keuzes komen voort uit jarenlang geaccepteerde waarden en normen. Waarden en normen die komen uit de 20e eeuw, maar een update kunnen gebruiken naar de 21e eeuw. Ik denk dat we daar onze kinderen een groot plezier mee doen.

Steek meer tijd en effort in het lobbyen voor meer flexibiliteit, zowel in het werk als op scholen, beter gebruik van de mogelijkheid van internet/it toepassingen etc. dan telkens met elkaar in discussie te gaan wat goed is voor vrouwen (of mannen). Want ik denk dat iedereen prima zelf in staat is te bedenken wat hem of haar goed past. En als dat niet het geval is, zijn er legio coaches die je daarbij kunnen helpen.

Ben benieuwd naar jullie visie hierop.

Wat P&W betreft: Het was hun keuze om 5 vrouwen hierover te laten debatteren. Ze hadden ook voor een andere samenstelling kunnen kiezen. Los daarvan, is het ook weer de manier waarop wij kijken naar vrouwen die van mening verschillen met elkaar. Nu getuigt het niet van sterk verbaal talent om elkaar niet te laten uitpraten, maar dat gebeurt bij mannen net zo goed. Echter hoor ik daar dan nooit de kwalificaties bij die we bij vrouwen meteen bezigen. Dat is dus onderdeel van onze bevooroordeelde manier van kijken. Vrouwen moeten aardig zijn, iedereen netjes laten uitpraten, niet met stemverheffing praten, niet streng kijken, enz. enz. Bij mannen hoor ik dat soort eisen veel minder.
Misschien is vrijheid wel veel meer dat we als vrouw uit onze nette schulp komen, en ons eigen vuur toelaten.
Of er nu wel of geen quotum moet komen, het feit dat vrouwen in de top zich hiervoor uitspreken, vind ik een belangrijk signaal en de moeite van een dialoog waard. En ik zeg bewust dialoog :-).

Bij vrouwen is ongeveer 20 % gericht op thuis en gezin, 20% op carriere en de rest wil werk en gezin combineren. Bij mannen is het beeld anders: driekwart is carrièregericht. We zullen het dus altijd zo houden dat er meer topmannen zijn dan topvrouwen simpelweg omdat mannen en vrouwen andere behoeften hebben.

Moet je dan dus helemaal niets doen? Nee, want die 20% vrouwen die vooral carrieregericht zijn (en ook een deel van de middengroep)die komen lang niet altijd bovendrijven, omdat ze niet gezien worden, zichzelf niet laten zien, allerlei oorzaken voor aan te wijzen.

Is dat jammer? Ja, ik denk dat we dat jammer moeten vinden. Want er gaat zo een hoop talent verloren en bovendien is het niet wenselijk dat alle beslissingen zowel bij bedrijven als in het democratische bestuur genomen worden door blanke mannen. NIets tegen blanke mannen maar het is maar 1 perspectief. Waar deze tijd behoefte aan heeft is diversiteit, bij organisaties, bedrijven, in de maatschappij.

Hoe dan verder? Door het vrouw-vriendelijk maken van b.v. organisaties. Als je weet dat vrouwen anders in elkaar zitten en niet snel hun hand opsteken of bij salaris onderhandelingen niet heel scherp onderhandelen omdat ze graag aardig gevonden willen worden. Dan kun je vrouwen een cursus onderhandelen geven maar dan ga je dus uit van de 'mannelijke norm' (mannen kunnen goed onderhandelen en dus moeten vrouwen ook leren te onderhandelen). Beter naar mijn idee is dan te kijken naar manieren waarop je salaris minder afhankelijk laat zijn van individuele beoordelingen. Maak het transparanter, beloon het team en niet individueel.

Wat een statement van deze vrouwen.
Zeker geen populaire standpunt binnen de corporate wereld.

Kijk je naar de vele publicaties over dit onderwerp en onze demografie zullen we de komende jaren wel moeten veranderen in cultuur en waarden over dit onderwerp. Nederland heeft een achterstand, met onze cultuur is een omslag niet makkelijk. Blijkbaar hebben we het in Nederland zo goed dat we het kunnen veroorloven, dit in tegenstelling tot andere landen waar ouderschap in combinatie met werk anders is ingedeeld.

Het streven van 40% lijkt mij dan ook pas realiseerbaar in een later stadium, maar inzetten op 40% kan geen kwaad. Hiervoor hebben we meer rolmodellen nodig en zullen we het krabben syndroom moeten verminderen door elkaar meer te steunen en coachen.