Versterkt Vrouwelijk Talent

Ik heb de eerste paar gesprekken met mijn re-integratiecoach inmiddels achter de rug en ik moet je bekennen, deze waren behoorlijk confronterend! De insteek voor mij om met een re-integratiecoach aan de slag te gaan, was als een soort steuntje in de rug. Ik weet precies welke kant ik op wil met mijn bedrijf, mijn businessplan is gereed en de eerste ambassadeurs zorgen al voor goede promotie. Dus, heb ik die coach dan wel nodig? Baat het niet dan schaadt het niet, toch?

Ik kreeg de tip om goed om me heen te kijken bij welke coach ik me wilde aansluiten. Ik heb eens om me heen gevraagd (oa ook op Twitter, hoe geweldig medium is dat!) en van de vele tips drie coaches uitgezocht. Coach één werkt via een stichting, kreeg daar een ietwat vreemd klinkende dame aan de telefoon, die mij door haar voorkomen over de telefoon niet helemaal geruststelde dat zij DE coach voor mij zouden zijn. Ik kon dan ook pas 3 weken later langskomen. Zucht…..

Coach twee benaderd naar aanleiding van een heftig levensverhaal wat ik mocht bijwonen tijdens een workshopavond. Zonder daadwerkelijk een heel gesprek te hebben gevoerd, voelde ik meteen een klik. Ook zij deed re-integratieprocessen voor het UWV, dus een afspraak was snel gemaakt en zat een week later bij haar aan tafel.

Zonder enige verwachting ging ik naar dat kennismakingsgesprek. Veel coachingstrajecten werken volgens een heel strikt stappenplan. Ik had zo’n voorgevoel dat zij een hele andere aanpak zou volgen. Zo’n coach wil je natuurlijk wat beter leren kennen om te beoordelen hoe zij je kan helpen. En voor dat ik het weet, praat ik haar in een goed uur ongeveer anderhalf jaar bij. Hier en daar word ik onderbroken met een doortastende vraag. Ze neemt haar rust om dingen over mij op te schrijven, na te denken over wat ze me wil vragen en geeft mij voldoende ruimte om te vertellen.

Uiteindelijk wacht je op een reactie, een eerste conclusie. Om een lang verhaal kort te maken: er zit nog heel wat emotie en je hebt bepaalde dingen misschien nog niet helemaal verwerkt.

Huh? Het gaat toch goed met me? Ik ben nu toch weer lekker bezig? Richt me op positieve dingen? Hoe kan het dan niet goed met me gaan? 

Ik stap in de auto, terug naar huis. Radio gaat aan en het enige wat ik kan doen is huilen. De tranen rollen over mijn wangen……Wat is er zojuist gebeurd? Juist! Zij heeft de vinger op de zere plek weten te leggen. Zij weet mij te confronteren met mijn eigen ik.

Zij vindt het belangrijk dat voordat ik mij in een ander avontuur stort (want zo gaat dat meestal bij mij), ik weer in mijn eigen kracht kom. 

Maar hoe doe je dat dan? In je eigen kracht komen? Ik ben toch een doorzetter? Niemand krijgt mij klein! Kin de lucht in, even goed ademhalen en GAAN! Toch?

Blijkbaar niet.

Het valt me zwaar. Ik, toegeven dat ik het er nog steeds moeilijk mee heb? Dat ik wellicht toch wat veel hooi op mijn vork heb genomen? Dat je niet alles van je schouder kan laten afglijden?

Ik kom erachter dat ook ik af en toe eens een moment van bezinning nodig heb. En dat dat helemaal niet erg is! Ik heb mezelf door deze stap juist een kadootje gegeven……