Versterkt Vrouwelijk Talent

Inmiddels zijn bijna 3 maanden om en ik heb nog steeds geen ander werk, ik ben nog steeds thuis. Ik heb absoluut genoten van de rust, de tijd die ik opeens vrij had voor gezin en alles wat daarbij hoorde. Deze zomer (ondanks het volgens velen zo tegenvallende weer) heb ik volop gebruikt om weer helemaal bij te tanken en, zo zie ik het, mezelf weer te worden.

De overvloed aan tijd maakt dat ik allerlei recepten op het internet opzoek en uitprobeer. Lach niet, ik maak zelfs een schriftje aan met de door het gezin goedgekeurde recepten! Ik maak, als ze niet gelijk naar hun kamer verdwijnen of buiten gaan spelen, een gezellig praatje met de kinderen als ze uit school komen. Ik doe elke dag boodschappen, heb dagelijks verse groeten en fruit. Mijn tuin ziet er aardig uit en ik besteed regelmatig een dag met mijn moeder. Ik moet wel toegeven dat het huishouden er niet heel erg op vooruit is gegaan trouwens, ook als niet werkende vind ik stofzuigen, poetsen, wassen en strijken niet leuk...

Alles lekker in harmonie, zou je denken. Tot mijn man me opeens op een ochtend, bij ook zo'n nieuw ritueel van samen 's morgens koffie drinken, me weer met beide benen op de grond zette met een confronterende opmerking. Volgens hem was ik krampachtig bezig om te genieten van het thuis zijn en het niet meer werken. Als mensen informeerden hoe het ging, was het antwoord steevast dat het heerlijk is om zoveel tijd voor het gezin te hebben. Blijkbaar heb zelfs ik er moeite mee om ervoor uit te komen dat ik liever volop aan het werk ben, dan dat ik dag in, dag uit thuis ben. Mensen zeggen ook steeds, nou, geniet ervan hoor! Daar ga je dan toch niet tegen in?

Een paar tranen later was ik eruit. Ik ben niet goed in het thuis zitten, ik wil ook geen parttime baan. Ik wil niet alleen moeder en verzorgende zijn, dat is helemaal niets voor mij. Ik wil ook professioneel vlammen, met volle passie en overgave ergens voor gaan, er tot toe doen. Mensen in beweging brengen, processen aanscherpen en kunnen kicken op successen, breed lachend thuis kunnnen komen en vertellen over wat ík heb gedaan. Mijn work-life balance wordt niet positief beinvloed door veel thuis te zijn, maar door gelukkig te zijn met de combinatie van álles wat ik doen. Alle ballen in de lucht houden valt misschien niet altijd mee, maar het dagelijkse spel van jongleren vind ik nou eenmaal hartstikke leuk!

Dus ik bied mijzelf weer aan, reageer op vacatures die mij intrigeren en ik hoop binnen 2 à 3 maanden weer zo druk te zijn dat ik af en toe zal denken aan de tijd die ik nu heb voor veel dingen (die ik overigens nu ook niet doe, gek he?). Ik zoek nu dus bewust naar fulltime banen, omdat ik mezelf ken. Als ik ergens voor ga, dan stopt het niet om 5 uur. Liever flexibiliteit, zowel voor locatie als voor moment. 's Avonds thuis een paar uurtjes werken omdat 's middags dochterlief bijvoorbeeld naar tennis moet, is voor mij geen probleem. En gelukkig voor veel werkgevers inmiddels ook niet meer.

Dit proces heeft zich afgelopen maanden ontwikkeld puur op basis van wie ik ben, welke behoeftes ik zelf heb. Dit heeft niets te maken met politiek correcte afwegingen of maatregelen. Dus niet omdat ik vind dat vrouwen economisch meer zelfstandig moeten zijn. En ook niet beinvloed door de duurdere kinderopvang. Zeker ook niet omdat ik een voorbeeld wil zijn voor anderen. Puur voor mezelf. Ik kan en wil zoveel meer dan wat ik nu doe, het borrelt gewoon van binnen, mijn handen jeuken om te beginnen.
Dat ik hiermee toch weer in mijn rolmodel terugkeer en weer economisch zelfstandig wordt is dus eigenlijk alleen maar logisch...