Ik heb laatst een lezing aan de passie opgedragen en vroeg aan enkele aanwezigen wat ze voor het laatst met passie hebben gedaan. Een groep vrouwen van 30 tot pakweg 55 jaar oud. Het werd ijzig stil en dat vond ik frappant of misschien is beangstigend meer het juiste woord.
Want we hebben allemaal een rol in deze wereld en die wil je zo goed, prettig en "echt" als mogelijk invullen. Je wilt je ontwikkelen, dingen doen waar je hart naar uit gaat en iets "maken" van het leven. Passie moet daar wat mij betreft een vast bestanddeel in zijn. Dat totaalplaatje maakt een vol leven, waar we allemaal naar streven. Voor mij is dan een vanzelfsprekendheid dat als je niet het werk doet waar je passie ligt, je minimaal een bezigheid hebt, waar je passie naar uit gaat en wat je zo nu en dan in vervoering kan brengen.
Echter, als ik vanuit mezelf wat zaken noem om de discussie op gang te brengen, is er een vrouw - ik zal haar Lisa noemen - die zich plots uiterst kwetsbaar op durft te stellen. Ze geeft aan dat ze in een baan terecht gekomen is, die weliswaar geld oplevert, maar waar ze feitelijk niet warm voor loopt. Ze heeft één gezond en één lichamelijk zwaar gehandicapt kind en haar man is twee jaar geleden plots overleden. Ze leeft haar leven in een sneltrein die aan alles en iedereen voorbij zoeft. Daar komt nog bij dat haar gezonde kind in de puberleeftijd terecht is gekomen en waar ze nog wat hulp had, is die nu ook verdwenen. Haar gehandicapte kind is volledig afhankelijk van anderen in het dagelijkse leven en dat trekt samen met het huishouden en een baan een dusdanig zware wissel, dat ze haar passie niet meer uit kan oefenen. Haar passie is namelijk schilderen en op het moment dat ze het uitspreekt zie ik de sprankeling in haar ogen.
Lisa is blij dat haar hoofd rond elf uur in de avond het kussen raakt, want om zeven uur begint de hele riedel weer van vooraf aan.
We besluiten gezamenlijk te zoeken naar "eigen"-momenten voor Lisa en plots zie ik een aantal vrouwen heel gepassioneerd meedenken in oplossingen. Oplossingen die weer een stuk passie in het leven van deze vrouw kunnen brengen. Er vormt zich een soort eensgezindheid en binnen een uur hebben de vrouwen gezamenlijk een aantal zaken bedacht. Twee vrouwen hebben zelfs wat telefoontjes gepleegd en de uitkomst is dat de "eigen" tijd die gecreëerd wordt, ruimte moet geven aan datgene waar Lisa warm voor loopt, ze zich geen zorgen hoeft te maken om haar kinderen, grip krijgt op het leven en weer gaat voelen.
Ik grijp de blijheid van de groep, dat we dit in teamverband hebben kunnen realiseren, aan om de andere vrouwen op scherp te zetten. Iedereen heeft zo wel iets en als we er dan toch voor elkaar zijn, stellen we iedere keer een andere vrouw centraal.
Inmiddels zijn we een aantal weken verder, hebben zich geen vrouwen afgemeld en hebben we al twee andere vrouwen iets kunnen bieden wat met passie te maken heeft. Ik ben alleen al blij met het proces van terughoudende vrouwen die plots een saamhorigheid voelen en zich aansluitend ook kwetsbaar op durven stellen. Ze vinden die passie toch wel heel belangrijk. Geslaagde opzet, leuk!
Ook vragen voor de professionele vrouw die vol passie ergens aan wil beginnen of begonnen is: spreekuur@femalefactor.nl