Versterkt Vrouwelijk Talent

Tuurlijk heb ik het hele kinderloze deel van mijn werk als opvoedcoach en kinderpsycholoog verkondigd dat het niet uitmaakt of je wel of geen kinderen hebt om dit vak goed uit te oefenen. Tenslotte heeft ook lang niet elke hartchirurg zelf een open hart operatie ondergaan en ook niet elke psychiater heeft een psychose gehad....

Bovendien vond ik dat ik zo zonder eigen-kind-ervaringen heel blanco en open in het geheel kon staan zonder mijn eigen ervaringen te veel een rol te laten spelen in hele andere gezinnen, kinderen en situaties. Mooie statements en argumenten waar ik nog steeds achter sta, maar uiteraard is het nu ik toch nog in het rijke bezit ben gekomen van mijn eigen kleine 2-jarige man ook een hele verrijking voor mijn werk.

Zo kan ik nu eindelijk testen of datgene wat ik al jaren verkondig ook echt werkt. Het is in vele gevallen heel fijn om te zien dat dat zo is (en dat steunt me dan weer in het feit dat ik ook zonder kinderen prima wist waar ik het over had ;-).

Zo riep ik bijvoorbeeld altijd dat je kinderen al heel jong kon leren om in hun eigen bed of op hun eigen kamer te blijven tot een enigszins schappelijke tijd. Bij onze 2-jarige Dim is dat sinds een half jaar (vanaf 1,5 jaar dus!) half 8. En geloof het of niet, het werkt feilloos. Bedlampje op tijdklok en elke avond even doornemen (inmiddels roept hij het zelf al): ‘Als het lampje uit is blijft Dim in bedje en als het lampje aan is mag je papa en mama roepen en opstaan'. Zelf volhouden en per dag een beetje spelen met hoe laat je de klok zet. Vanaf dag 1 een succes! (even voor de iedereen die dit nu enthousiast gaat uitproberen: als je kind normaal om 6 uur aan je bedrand staat te trappelen begin je met een goede uitleg en zet je m de eerste dag op 5.55 uur zodat je gelijk succes hebt, daarna bouw je langzaam op.... Niet gelijk over toepen en op 8 uur starten).

Wat ik naast alles wat blijkt te werken of kloppen het meest verrijkend vindt aan zelf kinderen hebben is toch wel dat je ontdekt dat het o zo waar is dat je het nog zo goed kan doen, maar dat kinderen in sommige fases en op sommige momenten echt even door iets heen moeten waar wij als ouder geen grip op hebben. Soms is het gewoon even heel moeilijk en doorbijten. Soms moeten kinderen ongeacht jouw pedagogisch volledig correct ingrijpen toch heel driftig worden en daar even helemaal niet meer uitkomen. Het hoort erbij en is goed. En soms hebben kinderen gewoon een pestdag, net als wij en kunnen ze niks hebben. Ik heb dat altijd wel gezegd, maar nu besteed ik daar altijd wat meer aandacht aan. En ik neem daarbij gelijk mee dat je als ouder niet elke dag een voldoende of 9 kan scoren. Hoeft niet, kan niet en zou ook niet normaal zijn. We zijn allemaal mensen, met gevoelens, betere en mindere dagen, meer en minder energie en geduld. So be it. Morgen is er weer een dag. Loslaten, blijven ademen en goed voor jezelf blijven zorgen.

Veel van waar ik in geloof en wat ik vertel of in boeken en artikelen schrijf werkt, maar vooral als wij het opbrengen om het met volle overgave te doen en blijven doen. En dat kun je nooit 24/7 doen. Je op rotmomenten bewust zijn van de valkuilen waar je instapt en daar waar kan jezelf herpakken is al een hele mooie score.

© Tischa Neve ; Tischa is moeder en opvoedkundige