Met lege handen?
Je hebt een droom, een plaatje, gemaakt van je toekomst.
Samen een leven opbouwen, nog een tijdje carrière maken en dan een gezin stichten.
Helaas komt die droom niet voor iedereen uit. Als een kindje niet zomaar vanzelf komt, volgt meestal de weg naar het ziekenhuis, waar je terecht komt in een reeks van onderzoeken en behandelingen.
Voor velen brengt dit alsnog de vervulling van hun wens, voor anderen wordt die droom toch geen werkelijkheid.
Het behandeltraject is vaak lang en heeft een grote impact op je dagelijks leven en functioneren. Het is niet alleen fysiek, maar ook emotioneel enorm belastend.
Je wordt heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop en dagelijks geconfronteerd met het baby/ kindergeluk van anderen.
Doordat een behandeltraject vaak lang is, ebt na verloop van tijd de belangstelling van familie en vrienden langzaam weg en wordt er steeds minder over gepraat.
Je weet ook niet meer wat je er nog over moet zeggen.
Als er uiteindelijk toch geen kinderen komen, zit je met je pijn en verdriet en rouw je om iets dat er nooit zal zijn. Dat is iets heel ongrijpbaars voor veel mensen. Rouwen doen we met elkaar als er iemand overlijdt , maar rouwen om iets dat er nooit geweest is, is eigenlijk niet te delen met mensen die dat gevoel niet kennen.
Want hoe kun je iets missen dat je nooit gehad hebt?
Geen kinderen krijgen is een levensbepalende gebeurtenis, maar zeker niet een onoverkomelijke. Zoals bij alle ingrijpende gebeurtenissen is het niet een kwestie van een knop omdraaien en gewoon verder gaan met je leven. De oplossing is niet om je te begraven in je werk, om maar weg te blijven bij een kraamvisite of te vluchten als de feestdagen weer voor de deur staan. Dat kan tijdelijk een oplossing lijken, maar op de lange termijn werkt het niet.
Vaak gaat het echter wel zo, omdat we niet weten hoe we er mee om moeten gaan. Dat geldt niet alleen voor de kinderloze paren zelf, maar voor ook hun familie, vrienden en collega’s. Zeker ook ouders hebben vaak hun eigen verdriet als één van hun kinderen hen geen kleinkinderen zal schenken.
Ik merk dat het bij veel mensen nog een taboe is om er open over te zijn, maar ongewenste kinderloosheid neemt helaas wel toe. Het is soms pijnlijk om te zien dat er in veel gevallen niet over gesproken wordt, waardoor gevoelens en gedachten een eigen leven gaan leiden en er verwijdering kan ontstaan.
Het voelt vaak te kwetsbaar en te pijnlijk om onszelf toe te staan wat we voelen, laat staan om dat aan anderen te laten zien. We houden ons groot en gaan ‘gewoon’ verder met ons leven. Gevolg is dat we met onverwerkte gevoelens van jaloezie, machteloosheid, verdriet, pijn,…… in onszelf rond blijven lopen. De partners kunnen hun eigen manier van verwerken hebben, wat ook kan leiden tot verwijdering.
De ervaring leert dat we datgene wat we in onszelf niet kunnen omarmen, gaan projecteren op onze omgeving en dat kan ons in pijnlijke situaties brengen.
Dit geldt uiteraard niet alleen bij ongewenste kinderloosheid.
Het is ook de oorzaak van heel veel problemen in relaties, op het werk…etc.
Mijn eigen kinderloosheid was zo’n 16 jaar geleden een belangrijke aanzet tot mijn innerlijke ontwikkeling. Het leven gaf mij niet wat ik graag wilde en dat vond ik ontzettend moeilijk.
Ik voelde dat mensen die dicht bij me stonden al snel iets hadden, van “kom op, er zijn ergere dingen”. Maar diepere vraagstukken over bv. mijn eigen vrouwelijkheid en de zin van het leven werden aangeraakt.
Het heeft me met vallen en opstaan geleerd dat alles al in mezelf aanwezig is. Dat het niet krijgen van kinderen een uitnodiging is om geboorte te geven aan mijn unieke zelf. Zo is, wat eerst onoverkomelijk leek, een enorme verrijking van mijn leven geworden.
In mijn praktijk in Assen bied ik mensen een veilige omgeving om dat wat in hen leeft te omarmen. In het hele proces is het belangrijk om met aandacht bij jezelf te zijn, te voelen wat jij nodig hebt, mondig te zijn in het ziekenhuis.
Zoek je die (h)erkenning, wil je een weg vinden in de wirwar van emoties of wil je onderzoeken hoe nu verder te gaan, neem dan gerust contact op.
Het leven wordt zoveel mooier en rijker als je gaat ervaren dat alles al in je zit. Dat is ware vrijheid.
Marianne de Wolff - www.lichtkracht.nl
HOI Marianne, ken je Marjan
HOI Marianne, ken je Marjan Born uit Almere. zij heeft een site / trainig die gaan over ongewenst kinderloos zijn.
Anja Beerepoot
Hoi Anja, Ik heb wel eens
Hoi Anja,
Ik heb wel eens wat van haar gelezen op internet. Ik ken haar verder niet persoonlijk.
Een deel van de weg is herkenbaar.Ik geloof dat zij uiteindelijk wel kinderen heeft gekregen.
Marianne
Marianne de Wolff
ode aan de laatste van de vrouwenlijn
Hallo Marianne,
twee jaar geleden heb ik je ontmoet in een dans weekend Ode aan de laatste van de vrouwenlijn. Goed om te zien hoe je hier aan werkt. Met ode.... ben ik ook verder gegroeit en werk aan voorstelling en boek. Zo naast de dans gaat dat langzaam. Wellicht kunne we een keer samen iets ondernemen
harte groet anneke
anneke wittermans