Versterkt Vrouwelijk Talent

Jarenlang was de meest gestelde vraag aan mij - opvoedkundige en bekend van TV-programma Schatjes en tijdschrift J/M Ouders - steevast: "Hoeveel kinderen heb je zelf?". "Geen", was dan mijn antwoord. "Wat grappig, dat zou je wel denken", volgde er dan meestal. In het begin glimlachte ik dan heel vriendelijk en legde vervolgens uit hoe je ook heel goed zonder eigen kinderen ouders kon steunen in de opvoeding.
Jaren proberen, een reeks behandelingen in het ziekenhuis en een miskraam verder antwoordde ik: "Nou, heel grappig is het eigenlijk niet, want we zouden het heel graag willen. Maar ja, ook als je werkt met kinderen en opvoeden je vak is, dan is het geen vanzelfsprekendheid dat kinderen tot de mogelijkheden behoren".

Al was het goed bedoeld, ik was het glimlachen een beetje zat en vond bovendien dat mensen best eens mochten nadenken over het achteloos vragen stellen over kinderen en kinderwensen aan anderen.

Inmiddels is onze kleine Dim bijna 2 jaar oud. En je raadt al welke vraag er nu met stip op 1 staat: "En, hoe is het nou om het zelf te moeten doen?". Smachtend hebben mijn vriendinnen en familie zitten wachten tot duidelijk werd dat ook ik geen heilige was op opvoedgebied en mijn kleine man mij tot wanhoop dreef. Niet dat ik vooraf gezegd heb dat ik alles perfect zou doen hoor, ik heb mezelf uiteraard goed ingedekt.

Gelukkig sliep onze klein Dim al heel snel door (in zijn eigen bed), eet en drinkt hij al twee jaar goed en heeft hij een zonnig karakter. Niets te klagen dus. Maar nu is het dan zover.... Zij die het allemaal denkt te weten is wanhopig. Kleine Dim heeft iets bedacht waar zijn moeder de opvoedkundige niks op weet en wat ze helemaal niet leuk vindt: als het meneer niet zint of ik hem corrigeer, dan loopt hij rustig weg om vervolgens met zijn koppie heel hard tegen de eerste de beste muur op te lopen. Niet overal, dat begrijp je. Alleen thuis bij mij. "Wat zou je tegen anderen zeggen als ze dit probleem hadden?" opperde mijn vriend. Dus dat doe ik: gewoon rustig doorgaan en er niet op in gaan. Of het helpt? Nee! Hij gaat nog drie keer door om vervolgens naar me toe te komen, op zijn hoofd te wijzen en te zeggen "Au mama". Waarop ik - heel pedagogisch onverantwoord - in lachen uitbarst.

Opvoeden: vanaf een afstandje en als het je vak is o zo makkelijk, maar als je er midden inzit met al je emoties en hectiek van alle dag, o zo lastig af en toe. Met mijn lezingen, workshops, boeken en coachings probeer ik ouders mee te nemen in positief en creatief opvoeden. Daar waar ze het zelf even niet meer zien samen kijken naar oplossingen.

In dit blog neem ik jullie mee in mijn eigen opvoedzoektocht, met alle pieken en dalen en grappige anekdotes. Ook zal ik regelmatig handige sites, boeken, opvoedtools en andere zaken met jullie delen die opvoeden en het gezinsleven nóg makkelijker en leuker maken.

Tot over twee weken!
Tischa