Afgelopen donderdag ben ik terugggekomen uit Venezuela, daarna jarig geweest, verbouwing in mijn huis gehad en beetje ziek. Een bewogen terugkomst dus. Nu gelukkig wat energie om te schrijven over mijn ervaring in Venezuela.
Afgelopen maandag keek ik naar ‘Lauren Verslaat’, een documentaire over het geweld in Caracas. Ik keek naar de jongens die van jongs af aan in een bende terecht komen, op zoek naar erkenning, ‘erbij horen’. Ook zag ik Alberto Vollmer, een man uit de buitenwijk van Caracas die probeert deze jongens van straat te halen en geeft ze vervolgens een baan in zijn fabriek. Daarnaast geeft hij de jongens ook les, waarin hij ze leert een doel te hebben en hoe die te bereiken. Heel mooi. Gelukkig heb ik meer mensen ontmoet in Caracas, mensen zoals Alberto Vollmer, die actief zijn in Venezuela, mensen die begrijpen dat goeddoen op kleine schaal een grote impact kan hebben.
Ik schrok ook toen ik van iedereen die ik ontmoette in Caracas de verhalen hoorde van het geweld: ongeveer 100 doden per weekend en ongeveer 25 ontvoeringen in de week, alleen in de stad Caracas zelf. De politie krijgt te weinig betaald, dus veel zijn corrupt. Veel mensen die ik gesproken heb zijn al slachtoffer geweest van ontvoering of beroving; maar ze zijn blij dat ze nog leven, in Caracas wordt er voor het minste geringste geschoten.
Toen ik na deze verhalen naar een wijk ging, begeleid door een auto met chauffeur en geblindeerde ramen, voelde ik wel wat adrenaline… En dan kom ik uit bij een grote hal van een overheidsgebouw en stromen 85 mensen samen om onze workshop te volgen. Niks angst, er wordt gelachen, grapjes gemaakt, geknuffeld en mensen drommen zich om mij heen – een blonde uit Europa op bezoek!
Ongelooflijk wat een passie, wat een enthousiasme en openheid! Als we ervaringen delen, wordt de angst wel uitgesproken maar ze weigeren dit hun leven te laten beheersen. Ze genieten nog meer van het moment (in deze situatie misschien iets makkelijker?). Tijdens de workshop deden ze volop mee en ik zag ze gewoon genieten van hun ervaring! Na de workshop stonden ze in de rij om mij, velen met tranen in hun ogen, te bedanken voor mijn lezing en dat ik helemaal naar hun land ben gekomen. Heel ontroerend.
Ik heb volle bewondering voor ze; de manier waarop ze met de moeilijkheden omgaan, het regime wat hun elke dag meer in hun vrijheid beperkt (op de dag dat ik wegging werd officieel bekend dat internet en twitter gecensureerd gaat worden) en het geweld. Ze geloven zo in de liefde en hoewel de angst aanwezig is, blijven de meesten zich focussen op liefde en innerlijke rust.
Twee groepen die ik een workshop gaf, hadden al één dag gehad, een week voor mijn komst. Hun ervaringen waren zo mooi om te horen: een man die vertelde dat hij vaak ruzie had met zijn vrouw – in 1 week tijd, na de 1e workshop die hij volgde, gaat het stukken beter en nu wil zijn vrouw ook de technieken leren. Een ander meisje werkt de hele dag, daarna komt ze naar onze cursus om in de avond door te gaan naar haar les op de universiteit. Ze vertelde ons dat de technieken (zij volgt de ascension cursus) haar eindelijk meer innerlijke rust brengt, iets waar ze al lange tijd naar op zoek was. Weer een andere vrouw vertelde thuis te komen bij haarzelf.
Ik ga nog vele reizen maken om overal ter wereld te spreken met mensen die ook behoefte hebben aan innerlijke vrede, aan liefde en aan plezier. Het voedt mijn ziel om mensen te ontmoeten die, in welke omstandigheid ze ook leven, weten dat er meer is en dit zó graag willen ervaren.
Het mooiste geschenk voor mij is telkens de ervaring dat we één zijn. Of ik nu in Europa, Midden-Oosten, Zuid-Amerika, China of Noord-Amerika ben, overal zie ik liefde en de wil om één te zijn in de ogen van mensen waarvan ik soms de taal helemaal niet spreek, maar wel de taal van hun ziel.
Ik hoop jou ook snel (weer) te ontmoeten.
Veel liefs, Prema Devi
P.s de Ascension cursus van a.s. weekend is verschoven naar het weekend van 12-14 maart. Als je mee wilt doen, er zijn nog plaatsen vrij.