look great, do good, work smart, live well, feel loved

Ik heb er al meerdere versleten. Wat dat betreft ben ik een vrouw met een losse moraal. Met de eerste hield ik het ruim anderhalf jaar uit. Het is toch geven en nemen. Al werd het op het laatst nogal veel geven van mijn kant. Nummer twee wist ik wat sneller af te werken. Het duurde nog geen vier maanden. Getekend door slechte ervaringen heb ik hem harteloos aan de kant gezet. Ik wil namelijk niet afhankelijk zijn van zo'n man. Die de routes voor mij uitstippelt. De weg die we samen moeten afleggen in zijn eentje bepaalt. Vriendinnen hier, met wat meer ervaring, hadden me al vaak gewaarschuwd dat ik het niet goed aanpakte. Met me liet sollen. Dat er misbruik van me werd gemaakt. Het duurde dikwijls ook zo lang. Terwijl vriendinnen vaak al binnen twintig minuten het eindpunt bereikten, kostte het mijn beide heren vaak anderhalf uur. Daar word je heel moe van, kan ik je vertellen. Ik ben blij dat ik het roer zelf weer in handen heb genomen. Of het stuurwiel eigenlijk. Nee. Als het op chauffeurs aankomt moet ik met het schaamrood op mijn kaken bekennen dat ik niet de meest stabiele relaties heb weten op te bouwen.

Nu scheur ik al anderhalf jaar met de vlam in de pijp door Mexico City, ver van huis maar in mijn sas! Dit keer ben ik op weg naar de school van Caesar. Ik word om tien uur verwacht stond er in de uitnodiging. Op het schoolplein komt Caesar mij met opgewonden blik tegemoet. Hier gaat iets heel speciaals gebeuren, dat kan ik. Hij kijkt mij verwachtingsvol aan en bijt op zijn onderlipje. Wat er ook gebeurt, het event is al geslaagd. Ik vind hem zooo lief als hij zo kijkt, dat ik ook dit moment opsla op mijn overvolle harddisk in de categorie ‘ontroerende momenten met kinderen'.

's Middags rijd ik opnieuw naar school om Caesar op te halen. Vriendinnetje Angie komt gezellig mee om te spelen. Er ligt weer eens een weg open, maar dat geeft niet, ik volg gewoon een andere route. Ik stuit op een ingewikkeld web aan eenrichtingswegen. Voortvarend neem ik de ene na de andere afslag. Al snel moet ik bekennen dat ik geen flauw idee heb waar ik ben. Doet me niks. Ik kom altijd thuis. Vroeg of laat. In dit geval dan maar laat. En niet voordat het kwieke kopje van Caesar, dat net boven het zijraampje uitpiept, heeft geconstateerd dat ik qua wegenkeuze in herhaling val.

‘Mama, waarom maakt jij steeds dezelfde circulo? ‘ klinkt het kloek vanaf de achterbank.

Verrek, ik had het nog niet eens door dat ik rondjes aan het rijden was. ‘Eh, mama is op weg naar huis,'spreek ik geruststellend. ‘We zijn er zo.'

‘Gelukkig,' zegt Ange. Ze heeft inmiddels dorst gekregen. Caesar heeft ook zin in appelsap.

Ik zet de muziek wat harder en vervolg koppig mijn weg.

Nee, hoor. Ik heb ab-so-luut geen chauffeur nodig.

Met vlammende groet,

Eugenie

www.youtube.com/eugenievanstratum