Meedenken

Meedenken

Donderdag 30 december 2010
Blogger: Cindy Wilmink
Rubriek:
Aantal keer bekeken: 758
Tags: hulp | meedenken | Turkije

In mei van dit jaar schreef ik een stukje onder de Titel ‘Hulp gevraagd’

Veel te lang, typisch geval van TMI (2 much information) maar ik wist niet wat ik er nou uit zou moeten filteren, het verhaal van Marian had me geraakt.

Op de oproep kwamen wat verbaasde en meelevende reacties die op dat moment heel waardevol waren voor Marian. Een steuntje in de rug. Inmiddels zijn we alweer ruim een half jaar verder. Marian heeft in juni besloten niet naar Nederland terug te keren. Deels omdat ze nu met iemand is die haar steunt en deels omdat ze nog steeds TE bang is bij de grens aangehouden te worden en vast te komen zitten in Turkije (terug te lezen op 9 mei)

Mijn specialiteit is het assisteren van Expats en terugkerend Nederlanders en daar had ik iets voor Marian kunnen betekenen maar in Turkije?! Ik ken het land niet, ik heb er geen netwerk en de situatie is zo gevaarlijk en moeizaam dat het enige wat ik kon betekenen was zorgen dat er nieuwe lenzen kwamen, wat tijdschriften, een heel klein beetje geld en een luisterend oor.

Omdat op dit moment de huidige vriend werkelijk alles doet om te helpen en hierdoor zelf ook in de problemen is gekomen wil Marian Turkije niet meer verlaten. Hij is op dit moment de enige persoon op aarde die haar steun, liefde en warmte geeft.

Logischerwijs wil ze niet eens meer weg! De visumboete loopt echter in de duizenden euro's, hiervoor heeft Marian getracht pensioen op te vragen, om de visum boetes te kunnen betalen en legaal inwoonster te worden. Dit is niet mogelijk en op afstand een uitkering opnieuw aanvragen. (die kreeg ze voor vertrek maar ze is natuurlijk van de een op de andere dag ‘verdwenen’) ook niet. Daarvoor heb je een vast adres in Nederland nodig.

Tijdens haar verblijf in Turkije is Marian ALLES in NL kwijt geraakt, haar woning, inboedel etc. Na 2 jaar opgeslagen gestaan bij de gemeente, is ALLES vernietigd, fotoboeken, meubilair, kleding, persoonlijke spullen etc.
Ze staat geregistreerd als 'vertrokken met onbekende bestemming'.

Het ergste treurt ze natuurlijk om haar kinderen. Het is niet alleen maar 'een gijzeling' geweest, haar hele leven is verwoest, kinderen hebben te kennen gegeven geen contact te willen met een moeder die ze 7,5 jaar geleden achterliet en niets meer van zich liet horen.

Nu we weer een aantal maanden verder zijn is Marian haar strijdlust weer kwijt, ze is moe en uitgestreden maar de situatie is ongewijzigd.

 Qua gezondheid gaat het steeds slechter, door de vele schoppen heeft ze een rughernia en een nekhernia, ze is in de overgang en ook psychisch zakt ze steeds dieper weg in de uitzichtloze situatie..


Even een korte terugblik:

De eerste psychische steun heeft Marian per e-mail mogen ontvangen van Patrick Veenhoff van www.insightz.nl  en we hebben haar in zeer korte tijd zien ‘opbloeien’. Het is een sterke, reële vrouw die zich totaal niet gesteund voelt door haar vaderland. Ze ziet dat zij die strijd niet gaat winnen en het systeem niet kan veranderen en is bereidt haar energie te  gebruiken om andere mogelijkheden te onderzoeken. Zeer zelfredzaam is de afgelopen tijd gebleken maar om het legalisatie proces door te zetten zal ze papierwerk moeten presenteren dat ze niet kan verkrijgen zonder haar gijzelnemer en familie te bezoeken of het politie bureau. Beide situaties zouden ernstige gevolgen kunnen hebben.

Of ze wordt weer vastgezet door de familie, of ze wordt opgepakt  omdat ze geen visum kan  laten zien en er nog een auto op haar naam ingevoerd is waar allerlei zaken mee gebeurd zijn en die het land nog niet heeft verlaten. Bijkomend punt is dat ze totaal geen inkomsten heeft en dus voor iedere stap haar handen moet ophouden bij de mensen die ze heeft leren kennen. Zelfs voor het verkrijgen van een nieuw paspoort moest ze een reis afleggen binnen Turkije waar ze zelf geen geld voor heeft en de pasfoto’s  zelf (tot drie keer toe verkeerd) betalen.

Wanneer haar omgeving haar niet zou kunnen steunen (einde van hun mogelijkheden is al heel lang in zicht) wordt ze verwezen naar de Turkse Halve Maan (rode kruis) voor voedselhulp en onderdak. Leven op straat dus met het risico opgepakt te worden. Ze kan niet werken nu om in haar eigen levensonderhoud te voorzien, dit is strafbaar.

Marian wil op dit moment vooral rust, weten wat haar rechten en vooral haar mogelijkheden zijn. Vrijheid, zich vrij op straat kunnen begeven, ze wil verder.

 

Die rust heeft ze de afgelopen maanden een beetje gehad maar nu het einde van het zomerseizoen in zicht is en haar vriend steeds meer last krijgt van de schulden die hij op zijn nek heeft door haar te helpen zakt de moed haar in de schoenen.

Ik kan niet meer bedenken wat ik kan doen om haar te helpen maar wil heel graag een oproep doen om met mij mee te denken.  

Reacties(3)

2 januari 2011 - 17:47

wensenlijst

Nieuw jaar, nieuwe kansen? Ook voor Marian!

Ik heb diep nagedacht, wat zou er gedaan kunnen worden?
Op afstand, zeer, zeer weinig. maar kleine dingen om een beetje de spirit terug te krijgen zijn al fijn. Doe waar je goed in bent en geef wat je missen kunt.

Ga je op vakantie naar Turkye (omgeving Alanya? Spreek dan bijvoorbeeld eens af voor een kop koffie en een praatje. Wie weet wat er tot stand komt.
Kleding, schoenen, leesvoer daar laten na je vakantie.
Het verhaal onder de aandacht brengen (media)
Marian heeft het meest aan een manier om geld te verdienen maar aangezien ze de straat niet op kan zou iets via internet een optie zijn. Dus als je iets weet?Je tips en ideetjes blijven welkom, neem gerust contact op als je iets bedenkt!

Een krabbel achterlaten hier op FemaleFactor http://www.femalefactor.nl/females/marian1205 rechtsreeks aan Marian kan ook.

Ik wens jullie allen een geweldig 2011.

Cindy Wilmink

9 januari 2011 - 02:26

HELP

deze mail kreeg ik van Marian die nu met haar rug tegen de muur staat.

Het gaat niet meer. We leven allebei op het randje. De situatie in huis is onhoudbaar, en ik kan het niet meer aan.
Ik ben kapot, totaal kapot. Elke dag hoor ik 'ik ga naar de gevangenis, soon nobody can find me anymore'..
Ik word knetter knettergek hier met die wetenschap, wetende dat iedere dag onze laatste dag kan zijn.
Het leven vreet me op hier, ik voel me meer en meer bij mijn strot gegrepen. Wachtende tot mijn strot compleet dicht geknepen wordt.. door het feit dat ze hem vast zetten of dat er iets anders gebeurt. Hij is zichzelf niet meer, de schulden veroorzaken een breuk tussen hem en mij.

MAAR IK KAN HIER NIET WEG, het is ECHT een feit dat die boete een enorm risico inhoud.. de auto is nooit en te nimmer afgemeld op mijn naam, never! Als het zo doorgaat, maak ik mezelf wel van kant, want wordt toch niet gemist, door niemand. Zie nooit never iemand..
Mijn kinderen willen me niet meer, mijn vent verlies ik, óf hij doet zichzelf wat aan, of de politie pakt hem op om hem naar de rechtbank te brengen. Na uitspraak van de rechter direct door naar de gevangenis.. en we wonen bij zijn broer in huis, wat denk je wat er dan met mij gebeurt? Ik sta binnen een uur met heel mijn hebben en houden op straat.

Nee, dit is geen angst die me verlamt, dit is PURE waarheid.
ELKE dag leef ik met de angst van dat ene telefoontje, elke dag weer, slapen doe ik niet meer. Ben kilo's aangekomen, mijn menstruatie is helemaal weg sinds 6 maanden nu, ben 1 hoop psychische ellende. Ik kan het leven niet meer aan. Als ik hem kwijt raak, WAT moet ik dan? WAT als ze hem oppakken, dan is het over en sluiten met me.. Kan ik buiten gaan slapen? WAAR moet ik heen?
Wat is dit voor leven? Kan je me dit vertellen? Eerst 6.5 jaar vast gehouden te worden, en daarna door de nederlandse overheid in de steek gelaten te worden als een hond, en de enigste vent die me hier helpt, word hierdoor zijn hele leven naar god geholpen.. Denk je dat als dit gebeurt, de familie er blij mee is? Die maken hem af... en zijn baan ook pleite, en never nooit zal hij ooit nog een baan kunnen vinden daarna.. MOET IK MET DIE WETENSCHAP LEVEN DAT MIJN VENT ALLES GEDAAN HEEFT VOOR MIJ EN DAARNA ZIJN HELE LEVEN ALLES KWIJT IS?? Maak me dan maar af, geef me een spuitje..
Met ieder telefoontje zijn we bang dat het de bank is.. WAT heb ik gedaan om ooit zo'n leven te krijgen? WAAAAAAATTTTTTTTT???????? ik hou zielsveel van hem ..zielsveel.. ik ben kapot van alles, totaal kapot. Het hoeft niet meer. Als hij er niet is, laat me dan maar gaan slapen, voorgoed.
Sorry maar zit er echt totaal doorheen.. ik wil net als een ander leven, zonder angst, zonder pijn, met kids, en met hem.
Ik heb nooit iemand kwaad gedaan in mijn hele leven!

sorry voor deze mail.. ik ga me dagen niet verslijten in een turkse gevangenis voor iets wat ik niet gedaan heb.
het leven is echt één grote ellende voor me, voor hem.. we houden zoveel van elkaar.. willen trouwen. Iedereen maakt die stap.. ik dacht ontsnapt te zijn toendertijd.. wat ik daarna kreeg was 500 keer zo erg!

PLEASE HELP, HOE DAN OOK!!

Marian

Cindy Wilmink

21 januari 2011 - 13:56

Update

Even tijd voor een kleine update:

Marian heeft via een inzamelingsactie op www.mijngeheim.nl nu een klein bedrag mogen ontvangen. Hierdoor kan ze in ieder geval weer even gebruik blijven maken van internet, haar enige life-line en weer lenzenvloeistof aanschaffen. Heel kleinschalig maar op dit moment is iedere euro er eentje om te overleven. Er is ook een pakketje onderweg met verwenspullen, een spontane recatie op deze oproep. We zijn de verzender zeer dankbaar.
We blijven nog even door inzamelen om een potje klaar te hebben als Marian uiteindelijk toch naar Nederland gehaald zal moeten worden (wanneer haar huidige partner niet meer voor haar kan zorgen) dit ligt niet direct voor de hand want hij lijdt nu aan een maagzweer en Marian wil niets liever dan nu iets terug doen en voor hem zorgen. Ze is wel helemaal aan het einde van haar latijn dus nogmaals de oproep om haar positief te ondersteunen door middels van mailtjes, krabbels of andere ondersteuning. Het versturen va spullen en/of geld kan via mij. Ik zorg dathet op d ejuiste plaats komt. Mocht je zelf naar Turkije gaan neem dan a.u.b. even contact op om te kijken of we een ontmoeting kunnen arrangeren. Even een teken van medeleven en eigen taal spreken met iemand is nu heel erg welkom al is het geen structurele oplossing.

Cindy Wilmink

Login of registreer om een reactie te plaatsen.