look great, do good, work smart, live well, feel loved

Sinds 2 weken ben ik een werkende moeder van een kleuter die naar de basisschool gaat.

Begrijp me niet verkeerd natuurlijk: die prachtige zoon was er natuurlijk al 4 jaar, maar ik heb, samen met hem dus voor het eerst kennisgemaakt met het reilen en zeilen op een basisschool.

Geloof me: voor de kleuter is dat heel spannend, maar vergeet de werkende moeder ook niet.

Want na ruim 3,5 jaar in relatieve rust het moederschap te hebben gecombineerd met een loopbaan en zelfs het ondernemerschap, begin ik nu te begrijpen hoe makkelijk ik het tot nu toe had.

Een creche is nl. een zee van rust... althans, die van ons zeker!  Hooguit 12 peuters in de ene groep en 12 babies in de andere. Zo af en toe kwam je eens een moeder of vader tegen in de gang, maar omdat je allemaal andere werktijden hebt, zie je die soms ook weken niet.

Je maakt een praatje met de "juf", die je bij naam kent, aan het begin en het einde van de dag en je hoort in zekere detail wat jouw peuter allemaal heeft uitgevoerd, heeft gegeten, of ie heeft gepoept en geplast en of ie nog ruzies heeft gehad of kleine ongelukjes. Je brengt je kindje op een tijd die jou uitkomt en dat geldt ook voor het ophalen. Je werkdag is lang en je kunt ononderbroken aan de slag.

*rustig klassiek muziekje, dan een scratch en vervolgens een vette junglebeat gemengd met Metallica*

Vandaag sloeg de realiteit hard toe.... de basisschool is nl. heel anders.

Het begint al in de straten rondom de school: een gekkenhuis door af- en aanrijdende auto's, fietsers en wandelaars en het lijkt mij een wonder dat je hier zonder kleerscheuren doorheen komt.

Dan volgt het hysterische schoolplein waar minstens zo'n 200 gillende, spelende, kleine en grote kinderen rondlopen. Bovendien is het bezaaid met moeders, vaders, opa's en oma's die het al jaaaaaren doen, waardoor je je als nieuweling, die schichtig om zich heen kijkt, nogal suf voelt.

Uiteraard zijn de schooltijden anders dan crechetijden. Al honderden jaren (nou ja, in ieder geval sinds er onderwijs in Nederland bestaat volgens mij) gaan kinderen 's ochtends 3 uur naar school, hebben ze vervolgens 1,5 uur of 2 uur pauze en dan hebben ze nog 2 uur school.

Dat betekent dus voor de thuisblijfmoeder en onwetende beginnelingen zoals ik 8 keer op een dag een trip van en naar de school (de "empty legs" natuurlijk meegeteld).

Gelukkig kun je tegenwoordig overblijven, maar je wordt als moeder nogal verwijtend aangekeken als je op de eerste dag aankondigt dat je je zoontje graag de hele week wilt laten overblijven... "Foei, je bent een flutmoeder, want je kind is daarvoor nog wel heel jong en dat is zo onrustig en vermoeiend". Nee, hem 4 keer op een dag in de regen en door een gestresste moeder heen en weer laten sleuren van en naar school is lekker bevorderlijk voor de rust en regelmaat....

Kleuter snapte er niets van. Ze vergeten dan wel dat de meeste kindjes tegenwoordig als ze naar de kleuterschool gaan, wel al 3 jaar creche op hun repertoire hebben. Dus dat ze het zijn gewend om met andere kindjes te eten. Deze nieuwe routinebreuk levert dus volgens mij veel meer stress op. Het was een drama om hem voor een 2e keer op een dag weer te motiveren om de deur uit te gaan, zeker met dat miezerige weer. Bovendien vroeg ie dus om half 1 al of Sesamstraat zo kwam, voor hem leek de dag al voorbij.

Goed,  kleuter gaat dus vanaf volgende week overblijven, want ik vind als flutmoeder dat dat voor hem (en voor zijn moeder) veel  beter is. Als hij in het begin een keertje echt moe of overprikkeld is, mag ie heus wel een dagje thuis blijven voor de buis.

Dat is mooi geregeld dus... je gaat weer naar huis (empty leg) en dan zie je ineens een slordige memo op een prikbord. In verband met studiedagen van de onderwijzers hebben ze het eerste semester maar liefst 4 vrije dagen buiten de gewone schoolvakantie.

Laten die vrije dagen nu net de dagen zijn dat de werkende mamma een blogworkshop voor IKKI verzorgt, naar de Powerdag Vrouw & Passie gaat, een incompany training en een workshop heeft gepland staan.... Studiedagen indeed, that is how I try to make a living.... :-)

Thuisgekomen dus gelijk rustig werkende, nietsvermoedende pappa gebeld en diverse oma's om opvang te regelen.

Dan weer snel de deur uit om in de 2 uurtjes die je hebt even snel gymschoenen, regenkleding en een 2e lunchbox voor de overblijf te kopen. Even snel een zakelijk telefoongesprek tussendoor, in de stilte en rust van mijn auto. Vervolgens profiand gekocht voor in die lunchboxen en als een gek weer terug, want het is bijna 3 uur.

Daar sta je dan weer.... als dolgedraaide beginneling tussen de oude rotten in het vak en dan denk je ineens "wat hoor ik daar voor raar geluid". Nee dat is geen moderne schoolbel... dat is mijn eigen maag want *oeps* ik ben vandaag helemaal vergeten te eten. De stressorexia heeft eindelijk toegeslagen.

Uiteraard ben je alle ellende eventjes vergeten als je dat zoekende snoetje weer ziet op het schoolplein. We rijden naar huis, waar kleuter doodmoe en doodstil in een hoekje gaat zitten spelen... *hart glimlacht*. Wat fijn want dan kan ik nu eindelijk mijn mail even checken...

Ik ga dit weekend naar mijn ouders en ga in totale aanbidding aan mijn moeders voeten liggen. Wat een heldin was zij toen ze haar 2 kinderen naar school bracht, parttime werkte toen er nog haast geen overblijf en BSO bestond en ons toch het bekende koekje en thee na schooltijd gaf.