Versterkt Vrouwelijk Talent

Ik zit op de bank en maak een actielijstje. Het zoveelste actielijstje. Ik maak graag dit soort lijstjes; het is een prima hulpmiddel om alle zaken die je hoofd bijna tot ontploffing brengen over te hevelen naar een stukje wit papier. Maar helemaal weg zijn de actiepunten niet uit mijn hoofd, ze zijn pas echt weg als ik ze weer door kan strepen.

Dan komt mijn kleine zoontje binnen. Hij verveelt zich. We zitten midden in de vakantie en er zijn even geen vriendjes voorhanden om mee te spelen. Hij begint een verhaal. Ik betrap mezelf erop dat ik het enigszins storend vind; ik ben tenslotte vol bezig met mijn lijstje en mijn daarbij behorende taken en verantwoordelijkheden en vind het maar moeilijk om mijn aandacht te verplaatsen van kladblok naar zoon.

Maar hij blijft door vertellen. Hij vertelt over een film die hij graag zou willen zien. De film bestaat niet, maar hij kent de inhoud van de film feilloos. Een heks, een klein meisje, een slijmerige mestkever, het is een intrigerend verhaal. Ik leg mijn pen neer, hij heeft mijn aandacht te pakken. Ik kijk hem aan en begin hem vragen te stellen. ‘Maar hoe heet dat meisje dan?', en ‘hoe ziet de heks er uit?', ‘waar woont de heks?'... Overal heeft hij een antwoord op, alsof hij de film al een paar keer heeft gezien. Spielberg-in-de-dop hoeft niet eens na te denken!

Zeker een uur hebben we samen zitten kletsen over de film, het werd een prachtdocument. Aan het eind van de klets-sessie gooi ik mijn kladblok en pen in een hoek. Het actielijstje is niet meer nodig...

Wat is fantasie toch iets moois: het brengt je even heel ergens anders, het ontvoert je naar een andere wereld en geeft je weer ruimte.

‘Logica brengt je van A naar B, maar verbeelding brengt je overal.'
(Einstein)

Dankjewel, Luuk!

© Puur Zen