Versterkt Vrouwelijk Talent

Regelmatig valt het me op. Dan komt er weer een tweed, blog of krantenartikel voorbij met een zekere onheilspellende kop ‘Vrouwen hebben geen humor’, ‘Vrouwen moeten meer lef tonen’, ‘Vrouwen hebben geen ambitie’, ‘Vrouwen kunnen echt niet onderhandelen’ en zo kan ik nog wel even doorgaan. Oh, ‘vrouwen kunnen niet schrijven’ zag ik ook nog laatst als verklaring voor het feit dat vrouwen bijna nooit een literatuurprijs ontvangen. Mijn broek zakte af maar van binnen huilde ik heel hard en heel lang.

Stuk voor stuk zijn de artikelen serieus en goed bedoeld,  vaak hartenkreten van andere vrouwen. Na het noodsignaal volgt een verhaal hoe ze het zelf aangepakt hebben met bijbehorend advies voor de seksegenoten. Proactiever opstellen, je strategie bepalen vooraf, goede mentor zoeken etc. etc. Allemaal prima tips daar wil ik van afblijven.

Waar het mij om gaat is het signaal dat hier van uit gaat. Vrouwen ‘moeten’ weer iets, zijn niet goed genoeg zoals ze zijn. Een nieuwe eis op het aanvinklijstje dat ons een carrière en topbaan moet opleveren. En geluk denk ik dan?, daar hoor ik nooit iets over. Nee, pas als je humor hebt, wel kunt onderhandelen en lef hebt…- als een man- , zet ik er zelf achter. Dan pas tel je mee.

De ironie is dat daar wel een kern van waarheid in zit. Helaas tel je in deze maatschappij pas mee als je ambitieus bent, lef hebt en met een winnaarsmentaliteit waar Napoleon nog wat van kan leren recht op je doel afgaat. En we zien wat het ons brengt. We rennen van crisis naar crisis, maar blijven investeren in gebakken lucht en vinden diversiteit in teams nog steeds een overbodige luxe.

Wat deze wereld niet nodig heeft is nog meer pushing power. We overwaarderen met zijn allen deze ‘mannelijke’ kwaliteiten ten koste van het zachtere meer vrouwelijke principe. Ik stem voor een onsje meer  ‘verbinden’  in plaats van ‘onderscheiden’ en een beetje meer ‘zijn’ in plaats van ‘doen’. En dames, joehoe, laten wij dat nou kunnen brengen! Vrouwen zijn meer gericht op vertrouwen, op harmonie, op de lange termijn, maar bovenal op de ander en op onze planeet als levensbron. We hebben misschien wel minder lef maar er gaan ook veel minder women-owned businesses failliet. Wie heeft bedacht dat lef beter is dan risicomijdend? Volgens mij heb je het allebei nodig. Juist, voor de balans.

Je hoeft geen milieuactivist of stresscounselor te zijn om te zien – en te voelen – dat juist onze zorgzame kanten nu zo broodnodig zijn om de balans weer te herstellen. Bij onszelf – voel jij je af en toe ook zo moe? – en bij de wereld om ons heen.  Laten we in plaats van ons allemaal massaal inschrijven op de training ‘Lef voor vrouwen’ , hardop en vol trots roepen ‘Ik ben dienstbaar aan mezelf, mijn kinderen, mijn partner, mijn buren, jou en de planeet en daar ben ik trots op !! Het is even wennen en het klinkt heel anders dan het powerfeminisme van Heleen Mees maar die dacht nog dat mannen en vrouwen gelijk zijn.  

Juist acceptatie van de verschillen (tussen man en vrouw en tussen vrouwen onderling) is wat we elkaar nu kunnen bieden en wat nodig is. Jouw ambitie is niet mijn ambitie en omgekeerd. Omdat de ambitie van de Leading Lady als carrièretijger in deze tijd meer gewaardeerd wordt is die niet beter of waardevoller of meer nodig dan die van de thuisblijfmoeder of de  wereldverbeteraar. Eerder juist het tegenovergestelde, als tegengas. Waarmee ik zeker niet wil zeggen dat vrouwen geen carrière moeten maken, juist wel als ze die behoefte hebben. Maar er is een overwaardering van die energie en een onderwaardering van onze meer traditioneel vrouwelijke kwaliteiten.  En dat leidt er toe dat we gaan twijfelen aan onszelf en tot negatieve en trieste conclusies komen over wat er ‘allemaal ontbreekt’.

Ik pleit ervoor dat we minder onze oren laten hangen naar een wensenlijstje dat niet door ons is opgesteld en in plaats daarvan trots zijn op wat we wel te brengen hebben.