look great, do good, work smart, live well, feel loved

Als ik naar de wereld kijk, neem ik met mijn zintuigen de dingen waar. Daar waar mijn waarneming (ook wel bewustzijn) zich op richt, dat wordt waargenomen. Daar waar ik mijn waarneming niet op richt, wordt niet waargenomen. En daarmee kan worden gezegd dat het er ook niet is. Dat wat niet wordt waargenomen, is er niet.

Het waarnemen projecteert zich dus in alle verschijnselen die worden waargenomen. In alle dingen. De tafel, de auto, de poes, de plant, de muur, de zon. Al dat wat ik nu waarneem, is dat wat wordt geprojecteerd in alle dingen. Waarneming is daarmee altijd nu. Alle dingen zijn daarmee altijd nu.

Wat is dan dat? Dat is hetgeen vooraf gaat aan de waarneming, en omdat het eraan voorafgaat kan het niet worden waargenomen.

In dit waarnemen wordt een ‘ik' geprojecteerd. Een ik die de dingen waarneemt. Maar dit ik is niets anders dan die tafel, die poes, die boom etc. Het is dat wat zich projecteert in alle dingen.

Dit geldt ook voor ‘de ander'. De ander is net als het ik niets anders dan dat wat zich projecteert en wordt waargenomen. De ander is ik is boek is tafel is poes is zon, enzovoort, is alle dingen. Het is dat wat zich manifesteert in alle dingen, en wat via het waargenomene wordt ervaren.

Zonder waarnemen geen ervaren.

Wat als er niet wordt waargenomen. Dan is er alleen dat. Kunnen we dat kennen? Hoe kan iets dat niet kan worden waargenomen, worden gekend? En toch is het dat wat je bent. Het enige waardoor het kan worden gekend, is het te zien, te realiseren dat dit zo is, en te zijn als de moeiteloze waarnemer van alle dingen.

In de wereld van verschijnselen die worden waargenomen, wordt ook tijd en ruimte geprojecteerd. Dit wordt geprojecteerd door het geheugen, het denken. Er is een gisteren, er is een later. Maar op het moment dat ik er niet aan denk, het geheugen zich hier niet op richt, is er geen gisteren en later. Is er geen tijd. Er is alleen maar nu. Tijd ontstaat in het geheugen, in het denken. Er wordt gedacht aan een persoon die geboren was, opgroeide, toen en toen van alles meemaakte en uiteindelijk zal sterven. Maar dit is slechts een waarneming dat in het nu gebeurt. Ik, dat wat ik wezenlijk ben, ben nooit geboren en zal nooit sterven. Dat is slechts het denken, het geheugen, geprojecteerd in een persoon en in de tijd, en dat wordt waargenomen. En de waarnemer is zelf afkomstig vanuit dat wat mijn wezenlijke natuur is en toch niet gekend kan worden. Ik ben altijd nu.

Deze tafel die ik zie in mijn kamer. Ik denk dat dit dezelfde tafel is als gisteren, omdat mijn geheugen me dat toch verteld. En ik herinner me toch dat ik deze tafel gisteren ook heb gezien. Sterker nog, ik heb deze tafel drie jaar geleden gekocht, en elke dag als ik thuis ben zie ik hem. Maar het enige wat gebeurt is dat in het nu wordt waargenomen dat de tafel er is, geprojecteerd in een geheugen die mij zegt dat ik deze ook gisteren zou hebben gezien en zeer waarschijnlijk morgen ook zal zijn.

Ik kan niets anders dan voor nu (want wat is er anders) concluderen dat dát wat mijn wezenlijke natuur is, klaarblijkelijk in staat is deze illusie die wordt waargenomen een beleving van herhaling mee te geven. Daar waar tijd wordt geprojecteerd, is er natuurlijk ook een beleving van continuïteit. De ervaring dat ik toch al jaren in dit huis woon en er misschien nog wel jaren zal wonen. Ik heb geen idee waarom dit gebeurt, alleen dat het gebeurt. De illusie is er, de rol wordt gespeeld, dat ik toch elke ochtend mijn ogen open in mijn slaapkamer, in mijn zelfde bed, Katie er is, en met dezelfde studie als gisteren verder ga, alsook met mijn werk. Ondanks het inzicht blijft in het waarnemen tijd en ruimte, wat bijdraagt aan de illusie van ervaring. Zonder dat, valt er niets waar te nemen.

Diezelfde consistentie, een soort van logica in de illusie, is er ook met natuurwetten. Als ik de waarnemer ben van alle dingen. De tafel, de ster, jij, de tijd, de ruimte enz. Als ik dat ben wat zich projecteert in de waarnemer en van daaruit in hetgeen dat wordt waargenomen. Dan zijn natuurwetten, de wetmatigheden van deze empirische werkelijkheid, niets anders dan dat wat zich projecteert in het waargenomene en wordt waargenomen door de waarnemer. Niet ik ben in de wereld, maar de wereld is in mij.

Zodra het waarnemen er is, is er ook hetgeen dat wordt waargenomen als de waarnemer. Deze drie zijn wat mij betreft de ware betekenis van de drie-eenheid. Maar het komt voort uit dát wat mijn wezenlijke natuur is en niet kan worden gekend.
Zo is het fantastisch hoe in het waarnemen het bewustzijn als een gevoel van echtheid aanwezig is, als materie, iets vasts. Ik kan toch mijn lichaam aanraken, ik kan pijn voelen, ik kan iemand anders aanraken. Maar het allemaal geprojecteerd bewustzijn, het is allemaal geprojecteerd dát. En als het niet wordt waargenomen, is het er niet.

Als ik slaap dan zijn er dromen. Blijkbaar is op dat moment ook de waarnemer actief. Maar daar waar de waarnemer niet actief is, dat kan ik me natuurlijk ook niet herinneren. En toch ben ik dat. Op dat moment is er niets. Op het moment dat ik slaap, is er geen bed, is er geen huis, is er geen Katie die naast mij ligt, is er geen empirische wereld zoals ik die overdag waarneem. Er is geen bed en ik kan er niet doorheen vallen omdat er ook geen lichaam is. Er is slechts bewustzijn. Als ik 's ochtends wakker wordt, lijkt het slechts alsof ik de hele nacht met dit lichaam in dat bed en in dit huis heb gelegen, en dat Katie naast mij lag. Omdat mijn geheugen mij dat zo verteld. Mij een illusie van continuïteit geeft, van tijd en ruimte. En ik heb die nacht van alles en nog wat gedroomd. Maar de droom is net zo echt (of niet echt) als de empirische werkelijkheid.

Voor de verlichting hout hakken en water halen, na de verlichting hout hakken en water halen. De illusie doorzien, betekent niet dat de illusie niet meer wordt gemanifesteerd. Wakker worden in de droom, betekent niet dat de droom is verdwenen. Niet zolang het waarnemen er is. En met het waarnemen het ervaren.

Of ik denk dat jij toch ook die tafel gisteren en vandaag en morgen ziet? Maar ook dit is slechts het bewustzijn dat zich manifesteert als de waarnemer en tegelijk als een ik die een jij ziet, die precies hetzelfde ziet als ik.

En dan het lijden in de wereld. Goed en kwaad. Is dit er dan niet? Er is slechts dat wat wordt waargenomen in het nu. Als ik lijden waarneem, lijden ervaar, is dat wat nu wordt waargenomen. Als ik het niet waarneem, is het er niet. Als ik het wel waarneem, is het er. Ja maar, al die mensen nu in Pakistan die zo lijden? Al die kinderen in Afrika die omkomen? Oorlogen, geweld, enzovoort. Al dat is er alleen maar als ik het waarneem. Als ik er niet aan denk, als ik het niet waarneem, is er geen oorlog, is er geen lijden, is er geen geweld, is er geen goed, is er geen kwaad. En iemand die mij verwijt dat ik geen lijden zou zie, is ook niets anders dat dát wat door de waarnemer wordt waargenomen als iemand die mij verwijt dat ik geen lijden zou zien.

Het is eigenlijk de volmaakte illusie. En daarin is er steeds alleen maar dat wat zich nu als bewustzijn in het waarnemen aandient.

Het is verbijsterend, totaal niet snappen, en toch van een volstrekte logica. Het is moeiteloos, omdat als de waarnemer er is onmiddellijk moeiteloos wordt waargenomen (de drie-eenheid). Er wordt moeiteloos waargenomen hoe ‘ik' zie dat ‘iemand anders' hard aan het werk is zichzelf te zijn, hoe iemand lijdt, hoe iemand zoek, gelooft in een God, of waar dan ook in gelooft, etcetc. En daarin kan er door ‘mij' een ervaren zijn van meevoelen, verdriet hebben, lachen om de grap of wat dan ook wat zich aandient als ervaring.

Het enige wat ik kan kennen is dát wat zich projecteert als ik een Ik ben die ervaart.

1. Dat
   (wat niet te kennen is)
2. Waarnemen - waarnemer (Ik Ben) - waargenomene
   (ervaren, de ervaarder, wat wordt ervaren)
3. Ik ben dit of dat...
   (de persoon in de illusie)

Al dat wat steeds wordt waargenomen, is Mijzelf, is wat Ik Ben, is dat.