Versterkt Vrouwelijk Talent

Picture: een zaterdagmiddag, 2 jeugdteams ergens op een hockeyveld. 6-0 stonden ze achter, nog 10 minuten te gaan.
Niet een hele leuke stand voor een groep jonge kinderen die met volle inzet en enthousiasme het veld op zijn gegaan om er iets moois van te maken. Gelukkig hadden ze een minstens net zo enthousiaste schare ouders langs de lijn staan en die bedachten een geweldig plan. Ze zouden het team zo hard gaan aanmoedigen dat er in ieder geval 1 doelpunt voor hen in zou gaan. Was er toch tenminste 1x iets om te juichen voor ze….. Ze bedachten de strategisch beste plek: achter de goal van de tegenstander. Daar gingen ze, ze hielden zich keurig aan de ‘Hoe-moedig-ik-sportief-aan’ –regels en ‘hupten’ heel positief de kinderen toe.

“Kom op, nu wij, jaaaah, hup hup, jullie komen steeds dichterbij, de goal komt er zo aan, hup hup, daar komt het doelpunt”. Qua aanmoedigen pedagogisch heel verantwoord en niets op aan te merken, ……., maar daar stond ze: het keepertje van de tegenpartij. Die wilde waarschijnlijk al helemaal niet op doel vandaag, stond al tijden in de kou en had nog geen bal gehad de hele wedstrijd. En tot overmaat van ramp komen er dan ook nog eens 10 overenthousiaste ouders achter je staan roepen dat er zo een bal bij je invliegt….. Daar had natuurlijk geen ouder een moment bij nagedacht.

Gedrag van ouders langs de lijn, het thema is hot en we vinden er met z’n allen van alles van. Inmiddels na het geven van heel veel avonden voor hockey- en andere sportouders met het thema ‘ouders langs de lijn’ is mij duidelijk wat de allerbelangrijkste oorzaak van onhandig gedrag langs de lijn is: onwetendheid. Wie staat er nou stil bij hoe je over komt op een sportend kind en wie  denkt nou echt bewust na over wat zijn bijdrage toedoet of afdoet aan het met veel plezier en sportief en respectvol sporten van zijn kind? Nou, niet veel van ons dus. Bovendien zijn er heel veel ouders die niet of nauwelijks weten wat de normen en waarden en ongeschreven regels zijn bij een bepaalde sport of die de hele regels niet kennen. Maar die natuurlijk wel heel enthousiast aanwijzingen staan te geven die volkomen in strijd zijn met die regels die ze niet kennen.

Als onwetendheid en er niet bij nadenken de belangrijkste achterliggende redenen zijn van (wan)gedrag van ouders langs de lijn dan zit daar een heel positief en hoopgevend iets aan: dan kunnen wij als clubbesturen, begeleiders en coaches er voor zorgen dat het beter wordt! Dan kunnen we door er op een leuke, positieve manier aandacht aan te blijven besteden velen bewust maken van hoe het anders kan en wat het met kinderen doet. Nee, natuurlijk bereik je niet iedereen, en misschien wel juist niet diegene die je o zo graag eens zou willen vertellen hoe het anders kan. Maar mijn ervaring is dat het thema bespreken met een groep ouders op een club op een positieve manier zorgt voor een olievlek die zich langzaam uitbreidt. Zolang we ouders maar niet een belerend toespreken en ons realiseren dat elke ouder er om dezelfde reden staat: uit interesse voor zijn kind. Met humor en met zelfspot (zo heilig ben ik tenslotte zelf ook niet op en om een sportveld) een spiegel voorhouden en ouders laten meedenken over hoe het anders kan. Dat werkt, dat zie ik keer op keer. Nog een lange weg te gaan, maar een mooie missie toch?

Drs. Tischa Neve, kinderpsycholoog en opvoedcoach (www.grootenklein.nl) geeft inmiddels al 3 seizoenen lang workshops en lezingen op hockeyclubs aan coaches, trainers en ouders van jeugdteams gericht op positief coachen en gedrag op en om het veld.