Versterkt Vrouwelijk Talent

Het levensverhaal van de 41-jarige Natasja van der Loo-Hamstra klinkt bij vlagen als een roman. In dezelfde week dat haar man haar ten huwelijk vroeg, vertelde de dokter dat ze zwanger was en belde haar toekomstige baas met de mededeling dat ze door het assessment heen was en een baan had. Natasja moet nog lachen als ze terugdenkt aan de sneltreinvaart waarmee haar leven omsloeg. "Die baan heb ik maar even een tijdje uitgesteld."

Kinderyoga
Inmiddels heeft ze twee dochters van 7,5 en 5 jaar en voelt het dagelijks leven wat meer aan als een gemoedelijke sofa. "Ik hou een zee van ruimte over sinds de kinderen overblijven en ik niet meer heel de dag heen en weer hoef te sjezen naar school."
Haar dochters zijn ook dankbare proefkonijnen voor de kinderyogalessen die Natasja ontwikkelt. Ze fantaseren er met z'n drieën op los. "Dan willen ze circusje spelen. Nou, dan verzinnen zij het verhaal en ik bedenk er dan de yogahoudingen bij. Enig."

Trainingen
Natasja begon haar werkend leven in de commerciële wereld. Maar de wereld van marketing en reclame voelde niet comfortabel. Elf jaar geleden raakte ze enthousiast tijdens een open dag van een trainingsopleiding. Ze volgde een opleiding tot coach en geeft sindsdien communicatietrainingen én workshops stresspreventie, nadat ze in aanraking kwam met mindfulness. In 2010 kwam Natasja op het spoor van kinderyoga toen een collega haar vroeg om de opleiding te beoordelen. "Toen ik het las, leek het me zó leuk, dat ik de opleiding zelf ben gaan doen." Ze ziet bij haar eigen dochters het resultaat van de yoga. "Het geeft rust in huis en het is heerlijk om te doen."

Relativeren
Nu ze wat ouder wordt, is het coachen makkelijker geworden. "Toen ik 29 was, werd ik niet altijd serieus genomen door het oudere middelmanagement van bedrijven waar ik over de vloer kwam. Nu ga ik niet meer mijn best doen om ze te overtuigen van de zinnigheid. Je wilt het horen of niet." Ja, relativeren kan ze inmiddels wel. "Dat is toch eigenlijk wel het allerleukst van ouder worden. Je kunt beter relativeren, weet wat je leuk vindt, waar je kracht ligt en waar je voor uit moet kijken."

Hersentumor
Realistisch gezien is ze op de helft; het leven is eindig, daarvan is Natasja zich wel bewust. Dat leerde ze echter al vroeg in haar leven. Na een periode van depressie en andere vage, onverklaarbare klachten die leidden tot een opname op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis, werd op 22-jarige leeftijd een hersentumor geconstateerd. De opluchting was groot. "Zie je wel, ik ben niet gek, dacht ik toen. Depressieve gevoelens pasten zo níet bij míj. Ik was juist altijd een vrolijk kind geweest." Ze werd meteen geopereerd en wonder boven wonder kwam ze er bovenop. "Na drie maanden stond ik weer een biertje te drinken in de kroeg."

Puzzel
"Als ik nu iets wil, moet ik het ook gewoon doen en niet wachten tot ‘volgende week'." Dat lef had ze voorheen nooit gehad. "Iedereen heeft zijn eigen geschiedenis, z'n eigen puzzel. Stukjes die ik vroeger liet liggen, pak ik nu op." Eén van die puzzelstukjes staat voor haar vader, die ze sinds kort met behulp van het FIOM probeert op te sporen. "Mijn moeder raakte ongewenst zwanger toen ze 20 jaar was. Met mijn vader wilde ze absoluut niet trouwen. Dat lag in die tijd natuurlijk behoorlijk ingewikkeld. In eerste instantie heeft mijn moeder mij dan ook afgestaan. Tijdens de bedenkperiode kreeg ze daarvan spijt. Toen ik ongeveer vier jaar oud was, is ze getrouwd met mijn opvoedvader."

Genieten
Natasja wist al die tijd dat hij niet haar biologische vader was, maar dat ze ter adoptie was aangeboden, verzweeg haar moeder 22 jaar lang. "Dat doet wel iets met je basisovertuigingen. Het duurt best even tot je de gedachte dat je niet gewenst was om kunt buigen tot iets werkzaams. Ondanks alle liefde die ik gehad heb van mijn moeder."
Hoe de zoektocht naar haar vader zal eindigen, is nog koffiedik kijken. Terugdenkend aan het verleden, verwondert Natasja zich wel eens. "Dat ik altijd zó van dingen heb kunnen genieten vanuit mijn ténen. Zelfs in mijn slechtste perioden. Hoe gelukkig kun je zijn?" Ze zou er wel een boek over kunnen schrijven.