look great, do good, work smart, live well, feel loved

Begin van de werkweek, voortvarend aan de slag! Natuurlijk wel met een kop koffie. Ik pak de koffiebus en zie tot mijn lichte ongenoegen dat ie leeg is. Op naar de supermarkt dus.

Ik doe mijn best om rustig te rijden en niet te gaan scheuren. Die paar minuten, ach. Voor de verandering is het niet druk op de parkeerplaats bij de supermarkt, dat is een genot en stemt hoopvol. Met een zonnetje loop ik naar binnen, ervan uitgaande dat ik snel weer buiten sta. Ik pak toch even wat fruit en boter mee, 2 pakken koffie (het zal me niet weer gebeuren) en snelwandel door naar de kassa. Mooi, er is een kassa open waar weinig mensen staan. Het zijn weliswaar mensen op leeftijd, maar er liggen nog maar een paar artikelen op de band, wat kan er mis gaan?

De cassière kijkt moeilijk. Ze buigt zich over een paar kaartjes en een pakje thee. Nee, deze  thee matcht niet met de kortingsactie. Wat is er mis? Het is wel een kruidenmelange, maar niet met de juiste samenstelling. Het duurt even voor dat het duidelijk is, maar dan sloft de oude vrouw de supermarkt weer in op zoek naar het theeschap om het pakje om te wisselen. Haar man staat ondertussen wat voor zich uit te kijken, hij speelt in dit verhaal geen rol. Als ze weer terug is, zegt de cassiere: “O, nee, ik had natuurlijk net die andere thee eraf moeten halen”. In de pauze die volgt, krijg ik visioenen van een vrouw die terug sloft naar het schap om dat pakje te halen dat van de rekening af moet, maar tot mijn vreugde zegt de cassiere: “Gaat u maar naar de info balie, dan halen ze het daar wel van de rekening”.

De cassiere vraagt: “Wilt u zegeltjes?” Ja, de vrouw wil zegeltjes. Natuurlijk, zij behoort nog tot de zegelsparende generatie. Een enorme rol zegeltjes wordt geteld, afgescheurd, opgerold en overhandigd. Ondertussen bekijkt de vrouw aandachtig een foldertje over een actie van het winkelcentrum en vraagt wat het inhoudt. Dat weet de cassiere niet, ze heeft het nog niet bekeken. Ik krijg weer een visioen, ditmaal van 2 hoofden die zich buigen over de folder, maar nee, de vrouw ontvangt de zegeltjes en verlaat met haar man de kassa.

Een zeker gevoel van opluchting maakt zich van mij meester. Ruim baan voor de snelle medemens, nu houdt niets mij meer op. De cassiere mompelt vriendelijk een excuus voor de vertraging, koffie wordt gescand, boter, fruit, oeps. Ik heb het fruit niet gewogen, gewend als ik ben aan Albert Heijn waar dat bij de kassa gebeurt. Hier niet. Wat nu? De cassiere spreekt de magische woorden: “Dan moet u even naar de info balie”. 

Zucht. Ik pak mijn paar boodschappen in en kijk naar de balie. Daar staan de oude mensen. In de hoop dat ze inmiddels bijna klaar zijn, loop ik ernaar toe. De oude vrouw staat al met haar portemonnee open, dus ik denk: mooi, geld erin en klaar. Dan zie ik dat ze de bon er pas uithaalt. De balie medewerkster bekijkt fronsend de bon. Zij zegt: “Ik zie dat u 2 pakjes van die thee heeft gekocht”. De oude vrouw begint uit te leggen dat zij die niet gekocht heeft, maar dat ze per ongeluk ... Dit gaat even duren. Ik kijk naar mijn zakje met 4 peren, zie hoopvol een andere supermarkt medewerker aankomen die echter niet onderweg blijkt te zijn om mij te helpen, kijk nog eens naar de peren en besluit tenslotte ze op de balie achter te laten. Ik loop naar buiten en voel me weer vrij. De werkweek kan beginnen!