Versterkt Vrouwelijk Talent

Een tijdje geleden ben ik begonnen met het schilderen van een portret van mijn moeder, die van de zomer overleed. Ik wilde iets maken wat haar leven zou overspannen, een lijn zou trekken van haar kindzijn naar de oudere vrouw die ze later was.

Vandaag heb ik het dubbelportret van mijn moeder voltooid, afwisselend het kinderdeel en het volwassendeel. Het is altijd weer bijzonder om te merken dat de kleinste penseelstreek en de allerkleinste kleurnuance zo'n verschil kan maken in uitdrukking. Het verschil tussen "wel goed" en "helemaal goed". Dus dat is dan een palet maken, schilderen, kijken, even weglopen....terugkomen en beslissen: nee, het is vlakbij, maar nog niet klaar. Opnieuw palet maken en doorschilderen en alles zonder spanning. Gelukkig weet ik inmiddels veel van kleur en pigmenten en wat welke mate van transparantie voor effect heeft.
Op het laatst heb ik een musje op haar schouder geschilderd. Ten eerste omdat ze zo van vogeltjes hield en ten tweede omdat de scherpere manier van schilderen van het vogeltje de zachtheid en breekbaarheid van mijn, hier oude, moeder benadrukt. Alsof ze al een beetje aan het verdwijnen is.
Ik ben tevreden. Het is een levendig portret geworden, alleen zó levendig, dat ik het misschien nog niet aan de muur kan hebben. De confrontatie is op de een of andere manier groter dan met een foto.

De voortgang en mijn overwegingen bij het schilderen kun je zien en lezen op mijn weblog: www.annavanduin.nl/weblog.html