Versterkt Vrouwelijk Talent

Dan ben je 36, woon je in de contreien van het Gooi en heb je de mannen voor het uitkiezen. Toch schort er wat aan. Geen vaste sparringpartner en geen ‘ kijk mij hier eens in rijden’ bolide. Maar het leven zal wel zorg voor mij dragen, ik geniet van ieder hysterisch, nagenoeg krankzinnig moment. Nu werd ik van de week gebeld door de garage waar mijn lieve zwarte monster ter reparatie staat. Intussen had ik de ‘honden’ auto van mijn moeder geconfisqueerd, een, met alle respect, Opel Corsa. Zo een waar je de Gooische terrassen mee ontwijkt en een grote zonnebril draagt om vooral maar niet gespot te worden. Het is al erg genoeg dat mijn buurman aan mijn buurvrouw vraagt of ik van auto ben gewisseld.

De garage meldt even later dat er water in mijn tank zit, of ik weet hoe dat komt. Alsof ik bewust rekening houd met en meedoe aan alle acties rondom de opwarming van de aarde. Ik lijk wel blond maar het is gewoon geverfd. De hele tank van de auto moest eruit waardoor ze helemaal open lag. Zij stond er zielig bij volgens een medewerker van een te dure Gooische garage. Op dat nieuws zat ik uiteraard niet te wachten. Maar ik houd van mijn auto, een zwart gevaarte waar het dak van loskomt, geheel automatisch. Met enigszins bibberende stem vroeg ik wanneer ik haar weer kon ophalen. Die avond, ruim 7 en een half honderd euro lichter, gooide ik mijn dak weer open en lachte de monteur mij toe. Oké, ik was totaal broke, maar mijn status deed er weer toe.

Tenslotte moest die Gooische status ook nog even worden opgepoetst voor mijn nieuwste ‘aanwinst’. Binnenkort zou ik mister too cute dan toch ergens moeten oppikken. Ik had mij voorgenomen om naar een club te gaan. Om lekker te dansen en de extase tot in de toppen van onze vingers en tenen toe te kunnen laten. Zonder ons tot voorzichtigheid te manen of ons aan onze menselijke beperkingen te herinneren. Want na mijn sms bericht met de mededeling dat ik hem niet alleen een keer zou meenemen naar onze hoofdstad kreeg ik een opmerkelijk bijdehante reply retour. Daar hield hij me aan. Hoezo ondeugend en brutaal. Op zoveel scherpheid had ik mijn mannelijke leeftijdsgenoten nooit kunnen betrappen. Nu komen we ergens en de hormonen gierden door mijn, inmiddels verzakte, lijf. Ik was wel van mijn stuk gebracht want op het eerste gezicht leek hij nu niet bepaald op een Don Juan. * Don Juan Tenorio is de naam van een legendarisch vrouwenversierder die rond 1620 voor het eerst in een boek opduikt. Maar ik ben er eerder ingetrapt en stond dus op scherp. En na wat speurwerk hier en daar begreep ik inderdaad dat ‘meneer too cute’ helemaal niet zo onschuldig bleek. Veel vrouwelijke aanhangers. Met avondjes die, om het maar netjes te verwoorden en als ik alle smiley’s goed begrijp, erg interessant zijn verlopen. Ik heb wel even moeten zuchten van ‘ellende’. Mijn oude patroon waar ik bij de psycholoog zo hard aan heb gewerkt komt iedere keer weer keihard terug, zonder dat ik daar ook maar enige controle over heb. Wat is dan toch die diepe innerlijke motivatie om steeds maar weer op ogenschijnlijk ‘foute’ mannen te vallen. Van die testosteronbonken die zich voordoen als de onschuld zelf. Ik was gewoon zo naïef om te denken dat dit lekkere hapje wel eens uit heel ander hout gesneden zou kunnen zijn. Anderzijds biedt het ook weer perspectieven. Geen gezeik en veel lichaamsbeweging. Dagenlang heb ik geworsteld en een innerlijk gevecht gevoerd tussen mijn verstand en gevoel. Daar kan geen psychologisch boek tegenop. Ik kon niet anders dan in actie komen. En zou de tweede dag waarop hij zou werken even snel een hapje bij hem eten. Gewoon om even te checken hoe hij op mij zou reageren. En ook niet onbelangrijk, of het vuur er nog wel was.

To be continued....