look great, do good, work smart, live well, feel loved

Soms zou ik willen dat ik net zoals anderen mij geen vragen stel. Gewoon elke ochtend opstaan om naar mijn werk te gaan, thuis komen eten koken, kinderen verzorgen en voor de buis hangen. Geen honger naar kennis, geen vragen in mijn hoofd, geen hang naar creatie. Op vrijdag avond klim ik dan geheel volgens de routine bovenop mijn partner voor onze  wekelijkse vrijpartij. Op zaterdag maak ik dan het huis schoon en doe ik boodschappen en op zondag ga ik bij familie of de schoonfamilie langs. Vervolgens is het maandag en dan ga ik weer dezelfde soort week in.

Mijn toppunt van spontaniteit is als er iemand onverwachts op de koffie komt. En ik stel mezelf bij mijn leven vol herhaling geen enkele vraag. Geheel zoals ik al van kleins af aan door het systeem geleerd heb, loop ik mee met de kudde. Ik zie er over het algemeen uit zoals zij, heb dezelfde interesses en draag nooit een gek hoedje. Ik blijf deze manier van leven herhalen tot aan mijn pensioen, vervolgens val ik dan tijdelijk in een gat, maar ach dan heb ik ondertussen ook de midlife crises van mijn partner al overleefd, dus uit dat gat klim ik dan ook wel weer.

Mijn kinderen stimuleer ik om aan kleinkinderen te beginnen zodat ik een andere invulling aan mijn bestaan kan geven, namelijk die van Oma. Deze rol houd ik dan vol tot aan mijn dood. Op mijn sterfbed kijk ik terug op mijn leven van herhaling en geef mezelf dan tevreden over aan de dood. De vraag of ik alles uit mijn leven gehaald heb is er dan uiteraard niet.

Lekker rustig lijkt mij dat.

Maar zo leef ik niet. In plaats daarvan stel ik mezelf vragen, vragen zoals. Ben ik gelukkig? Wie ben ik? Wat is mijn doel? Wat wil ik uit mijn leven halen? Welke talenten heb ik eigenlijk allemaal wel niet? Hoe kan ik de talenten die in mijn ziel besloten liggen beter gebruiken? Bestaat er eigenlijk een ziel? Wat nou als er helemaal niks is na de dood? Waar kom ik vandaan? Etc. Een typisch geval van een dertiger met een overvloed aan keuzes en informatie.

Het blijft helaas niet alleen bij het stellen van vragen  en het uitdagen van mezelf. Nee. Ik besef me dat de buitenwereld een weerspiegeling is van mijn binnen wereld dus als er stront aan de knikker is kan ik maar een persoon daarop aanspreken. Moi! Mijn hand steekt soms zo diep in mijn eigen boezem dat  ik mijn ruggengraat kan voelen!

En het irritante van alles is dat mijn partner ook graag zijn hand in mijn boezem steekt en het er helemaal mee eens is dat ik mijn aandeel oppak. Zijn aandeel is natuurlijk met grote regelmaat afwezig, maar hè daar kan ik niet over oordelen want hij is en andere ik . Dus dan zie ik waarschijnlijk ook niet mijn hele aandeel. Snap je mijn probleem? Ik ben verantwoordelijk voor ALLES in mijn leven en dat is soms best irritant! Tussen onbewustheid en bewustwording liggen heel wat bittere pillen. Geen pillen van anderen, nee! Die van jezelf. Heel wat heling,erkenning, acceptatie en loslaten  gaat eraan vooraf voordat je jezelf kunt zien. En als je denkt dat je het door hebt gebeurt er iets waardoor je beseft dat je er nog lang niet bent!

Ja, ik heb het gezegd en ik zeg het nog eens. Bewustwording is een bitch! Waarom? Nou omdat je je bewust wordt van een hele zooi opgekropte emoties, beperkende overtuigingen, vaste patronen, hinderlijk gedrag, onlogische aannames en geconditioneerde gedragingen. Om maar wat te noemen. Het gooit je hele leven op z’n kop, zorgvuldig opgebouwde strategieën, die jaren lang dienst hebben gedaan en je keuzes hebben beïnvloed, worden doorbroken.

Als je voor het eerst jezelf begint te zien ga je ook nog eens die ander zien, en zonder al jouw projecties en jengelende innerlijke kinderen zien de wereld en haar bewoners er in eens heel anders uit. Het was zo rustig en makkelijk voordat ik me bewust begon te worden van mijzelf. Ik kon alles en iedereen verantwoordelijk houden voor wat er niet liep in mijn leven en carrière. Mijn partner kon ik op zijn kop geven, voor onvervulde behoeften die ik mezelf niet gaf. Ik bleef natuurlijk geheel buiten schot. Het was zo rustig toen mijn schaduw nog in mijn schaduw stond en ik haar alleen kon zien in anderen. Uitvergroot. Leven onbewustheid, leven de schuld aan anderen geven,  Leven de onverantwoordelijkheid. Leven de herhaling. Of toch niet?

Uiteindelijk levert bewustwording natuurlijk heel wat op en maakt het het leven alleen maar leuker. Maar eerst moest ik leren wie er nou precies creëert. En dat was een proces van rauwe keuzes, inzichten en soms moeilijke veranderingen maar vooral een heel mooi en bevrijdend proces. Jezelf leren kennen en besturen is een mooie ervaring en een ‘ ongoing proces’. Het verrijkt je leven enorm! Maar heel soms is het een bitch!