Versterkt Vrouwelijk Talent

Ondanks het gegeven dat iedereen weet dat angst een slechte raadgever is, blijkt het één van de sterkste emoties te zijn die onze beslissingen beïnvloed. Managers krijgen te pas en te onpas te maken met mensen die vanuit angst handelen, waaronder ook zijzelf. Funest voor het functioneren van een organisatie zijn beslissingen die door het kader (eindverantwoordelijken) vanuit angst zijn genomen. Ook medewerkers die angst hebben zijn uitstekend in staat om vanuit hun positie zaken te saboteren. Zaak dus om zoveel mogelijk vertrouwen in een bedrijf te cultiveren, zodat angst geëlimineerd wordt.

Zo heb ik enig moment de opdracht gekregen om een binnendienst en call center bij een MKB bedrijf te herstructureren en professionaliseren. De goedwillende DGA’s hadden een zeer succesvolle organisatie opgebouwd alleen was deze uit de niet meer te managen klauwen  gegroeid.

Na mezelf globaal geïntroduceerd te hebben ben ik begonnen om individueel met de leidinggevenden te spreken. Een van de leidinggevenden was een financiële specialist en absoluut een topper in zijn vak. Helaas had hij van leidinggeven niet veel kaas gegeten. Daarnaast was hij de mening toegedaan dat ik als nieuwe manager ook inhoudelijk sterk moest zijn. Ik heb mij op de vlakte gehouden en hem gevraagd naar het hoe en waarom van deze mening.

De man begon zich na mijn vraag meteen vijandig te gedragen. Hij liet duidelijk blijken niet met mij te willen samenwerking als ik geen inhoudelijke kennis had. Ik was in zijn ogen dan geen waardige sparringpartner. Ik heb hem vervolgens gevraagd waarom hij dacht dat de DGA’s mij hadden aangenomen. Zijn antwoordt was dat hij dacht dat de DGA’s niet voldoende tijd hadden voor het bedrijf en ze om die reden iemand hadden aangenomen. In zijn ogen een verkeerde keuze. Ik wilde de dialoog op gang houden en vroeg naar zijn ideeën over de marktontwikkeling en hoe onze organisatie daarop aan kon sluiten. Op deze vraag kon hij geen antwoordt geven maar hij kwam wel met het verhaal dat het allemaal wel wat meer gestroomlijnd kon. “Dus het professionaliseren en toekomst vast maken van het bedrijf” zei ik. Hij keek mij even aan en zei toen: “Dus daarom hebben die mannen je hier neergezet”.

Het gesprek ontdooide een beetje dus ik vroeg hem hoe het voor hem was om niet meer aan de DGA’s te refereren. Hij moest lachen en zei dat hij vond dat de DGA’s nog wel hun gezicht moesten laten zien in het bedrijf. Hij wilde het gevoel hebben dat hij nog steeds belangrijk was voor de directie. Hij bleek bang te zijn voor het verlies van status en macht, voor wat dat waard is. Bovendien was ik ook nog eens een vrouw. Een vrouw die ook nog eens doorzag dat hij niet echt op zijn plek zat in de functie van manager. Ik heb hem daarna uitgelegd dat ik niet weg zou gaan en ik hem hard nodig had in zijn rol als specialist binnen een veranderend bedrijfsonderdeel. Ik ben een tijdje bezig geweest om vertrouwensband te creëren.

De volgende dag liep hij mijn kamer binnen, gaf me een hand en noemde me een “tof wijf”. We hebben daarna in vertrouwen enkele jaren perfect samengewerkt. Inmiddels gaat de man richting de pensioengerechtigde leeftijd, weet hij waar hij goed in is en waar niet in en kan terugkijken op een prettige carrière. Maar zeker heeft hij geleerd om niet meer uit angst maar uit vertrouwen te handelen.