30, ramp of zegen?

30, ramp of zegen?

Maandag 3 augustus 2009
Blogger: LonvanderV
Rubriek: Talenten
Aantal keer bekeken: 355

Als bijna 30-er, met mijn 29,5+ nog wat extra's zit ik er bijna tegenaan te hikken, maakt het me toch een beetje verdrietig dat ik afscheid moet gaan nemen van mijn jaren 20. De tijd dat je wel volwassen was maar nog geen mevrouw. Inmiddels wordt er in winkels ook u tegen mij gezegd, need I say more?

Maar is het wel zo geweldig om 20-er te zijn? 10 jaar geleden als piepjongedame van bijna 20 voelde ik mij zo groot. Ik was volwassen maar zou nog een hele tijd jong blijven. Ook was ik smoorverliefd op een niet zo piepjongeman van 28. Voor mij lag de wereld aan mijn voeten en niets kon mijn mooie toekomst verstoren. Vanaf nu zou ik serieus genomen worden en was ik kind en puber af. Mijn sprookje zou uitkomen en mijn lief en ik zouden lang en gelukkig leven.

Maar dat gebeurd alleen in echte sprookjes. Al snel kwam ik erachter dat mijn lief niet zo lief was, althans voor mij. helaas was dat nadat we een nieuwbouw woning hadden gekocht. In dezelfde periode verloor ik mijn moeder aan kanker.

Mijn toekomst lag aan diggelen. Zonder vent en huis (maar wel met een jarenlange nasleep van deze keuze) en zonder moeder die advies kan geven, zat ik rond mijn 24e alleen op een kamertje van 2 bij 3. Enorm verdrietig, beschadigd, gekwetst en met een onzekere toekomst voor ogen.

Het heeft een paar jaar en een flinke burn-out geduurd om mijn leven weer op de rit te krijgen en al het verdriet en woede een plaatsje te geven. En dan ben je bijna 30 en kijk je erop terug. Op een hele verdrietige tijd maar wel een periode die enorm leerzaam is geweest en waarin ik een ontwikkeling heb doorgemaakt van jewelste. Ik ben getransformeerd van een verlegen naieve meid naar een zelfbewuste en zekere dame die weet wat ze wil. Voor deze lessen ben ik enorm dankbaar maar ik zou mijn jaren 20 niet over willen doen.

Wel ben ik zeer benieuwd wat mijn jaren 30 gaan brengen. Ik hoop op meer ontwikkeling en groei en dat het natuurlijk goed gaat met mijn bedrijf en mijn gezin. Ook hoop ik dat ik mijn leven zoals het nu is (misschien uiteindelijk toch wel het sprookje) blijft. Ik heb geleerd dat je je eigen toekomst kunt maken of breken dus misschien toch een zegen die 30.

Reacties(6)

3 augustus 2009 - 18:48

Geloof me, het wordt alleen maar beter!

Ik ben inmiddels 36 en zou nooit meer 20 willen zijn! In mijn ervaring wordt alles alleen maar makkelijker. Ik sta nu zoveel steviger in mijn schoenen, kan beter relativeren, weet wat ik wil, voel me lekker in mijn lijf en kan ook veel beter genieten van het leven.

Misschien heeft het er ook mee te maken dat ik in sommige opzichten een laatbloeier ben (ben er pas rond mijn 30ste achter gekomen wat ik echt wilde in het leven). Maar hoe dan ook: ik zie uit naar de 40...

Else

elsekramer

4 augustus 2009 - 09:23

Ha, hier ook een

Ha, hier ook een laatbloeier.
Ik heb zo'n beetje alles in mijn 30-er jaren meegemaakt (relaties, ontslagen, burnouts, droombaan) en ben op het nippertje op mijn 38e moeder geworden.... sindsdien ben ik veel zelfverzekerder geworden!

TeSsA

Tessa Faber

4 augustus 2009 - 19:39

Zegen natuurlijk!!

Elk verkregen jaar bestaat uit mooie, warme, gezellige, rustige, onrustige en verdrietige momenten. Van die momenten kun je genieten én leren. Sommigen krijgen maar weinig jaren. Zo heb ik 9 jaar geleden mijn broertje verloren door een ongeluk (hij 16 en ik 22 jaar). Door zijn overlijden ben ik het leven, iedere dag en dus ook ieder jaar, als een kado gaan beschouwen. Dat kado is de ene keer wat mooier dan de andere keer en dat is ok.

Bovendien heb ik onlangs in een spiritueel boek gelezen dat je pas spijzen krijgt als je dat kunt verteren. Het leven geeft je wat je aankunt!! Leeftijd speelt daarbij geen rol.

Beleef elke dag intens en geniet van de mensen om je heen....

Groeten Jeannet

Jeannet

5 augustus 2009 - 08:37

Meisjes van 30

MEISJES VAN 30

Hebben van die rusteloze voeten
Lopen daardoor overal tegenop
En 't is ook wel verwarrend wat ze moeten
Een baan, een man, een kind en hogerop
Rennen van hun werk, via de creche naar 't cafe
En moet 't kind dan eerst naar bed, of nemen we 't mee
En als je nog geen kind hebt: kan dat wachten of moet dat nu
En eten we weer sousjies, of toch aardappels met jus

Meisjes van dertig, niet ongelukkig
Meisjes van dertig, er net tussenin
Te oud voor 't zomaar wat vlind'rende leven
Te jong om een toekomst uit handen te geven
Ze hebben succes en een heleboel plannen
Maar krijgen daardoor vaak problemen met mannen
Meisjes van dertig, vlak na 't begin
Meisjes van dertig, d'r weer tussenin

Hebben iets van heimwee in hun ogen
Hebben van dat doorgewaaide haar
Willen best wat delen met de jongens
Maar willen ook nog heel graag met elkaar
Giechelen, net als vroeger, bij een drankje en muziek
Giechelend langs de rekken van een lekkere boetiek
Giechelen om niet te huilen, om de wereld en de tijd
Maar een giechelende meid is niet op morgen voorbereid

Meisjes van dertig, niet ongelukkig
Meisjes van dertig, er net tussenin
Te oud voor: we zien wel, 't komt allemaal later
Te jong nog voor wijn die vermengd is met water
Voor altijd een vrouw; in gedachten soms even
Dat meisje van dertien, dat wacht op 't leven
Meisjes van dertig, maak d'r wat van
Want 't leuke van dertig, dat alles nog kan

Paul van Vliet

Inmiddels bijna 34, en ik kan me aansluiten bij de vorige reacties! Het valt allemaal mee :-)
Lieve groeten, KArina

Gast

5 augustus 2009 - 10:30

meisje van 40

Wat een prachtig gedicht van Paul van Vliet.
Dit meisje is vorige week 39 geworden, bijna een meisje van 40 inmiddels. En als ik Daphne Deckers moet geloven is 40 het nieuwe 30. Dus 30 het nieuwe 20?

Leeftijd zegt vooral iets over hoe je omgeving naar je kijkt en zo weinig over hoe je je zelf voelt is mijn ervaring. Voel ik me nu anders dan toen ik 32 of 22 was? Niet echt, maar de omstandigheden zijn wel helemaal anders.

Je zit wel in een bepaalde energie in je 20-er jaren, die een andere kleur krijgt als je ouder wordt. Minder de 'sky is the limit'. Maar ook dat is eigenlijk weer erg persoonsgebonden. Mijn levensmotto is 'doe maar gek, gewone mensen zijn er al genoeg'; ik trek graag mijn eigen plan, al toen ik 16 was en hopelijk ook nog als ik 60 ben.

Zo iets dergelijks zal jij ook merken bij jezelf. Je neemt jezelf overal mee naar toe:) Geruststellend toch......

Anja Beerepoot

15 juni 2010 - 12:30

Zegen, zou ik zeggen. Maar

Zegen, zou ik zeggen. Maar het is maar net hoe jij dat ervaart. Ik herken veel in wat je schrijft van toen ik dertig was. Maar ook van wat Paul van Vliet over dertigers schrijft beeld mijn veertig zijn uit.
Wat mij betreft heeft ieder leeftijd haar charmes. En eigenlijk zegt het ook weer niet zo veel, toch? Het leven is wat mij betreft heel mooi en ook vergankelijk. Dat betekent voor mij dat ik vooral (probeer ik tenminste zoveel mogelijk) in het NU leef, accepteer dat ik ben zoals ik ben en dat dat (meer dan)goed genoeg is. En, hoe ouder ik word, hoe makkelijker dat gaat. Levenservaring en relativeringsvermogen zijn voor mij de grote schatten van ouder worden. Zo te lezen heb je al aardig wat achter je, ik wens je nog heel veel mooie dingen voor je en vooral: een liefdevol (in ruime zin)en bewust NU.

groet,
Natasja

Hamstra-Coaching.nl

Login of registreer om een reactie te plaatsen.